22«اين همان است. به خداوند سوگند همينجاست كه در آن بار مىگشاييم و شترانمان زانو بر زمين مىزنند و خون ما نيز در همين جا ريخته مىشود.» 1سپس فرمود تا كسان و همراهانش آنجا بار گشايند و آنان نيز فرود آمدند و در آن سرزمين اردو زدند.
نام كربلا پيش از آن هم كه حسين بن على عليهما السلام بدين سرزمين گام نهد، در متون تاريخ ديده مىشود؛ آن هنگام كه خالد بن عرفطه بدانجا آمد و عبداللّٰه بن وشيمۀ بصرى به نزد او از ذبان شكايت كرد. مردى از خاندان اشجع در اين باره چنين سروده است:
لقد حبست من كربلاء مطيتي
شايد شعر معن بن اوس مزنى، يكى از كهنترين اشعارى باشد كه در آن نامى از كربلا آمده است، آنجا كه مىگويد:
إذا هي حلتْ كربلاء فلعْلعا
به هر روى، كربلا شهرى است مقدّس و سرزمينى است پاك كه برگهاى روشنى از تاريخ كهن و هم، تاريخ دورههاى پسين را به خود گزين كرده است.
ديرينۀ اين شهر به دوران بابل و آشور و پس از آن دورۀ تنوخيان ولخميان؛