192دوران فرمانروايى خود نهرى براى آبرسانى به كربلا شكافت. اين نهر به داخل صحن كوچك نيز مىرسيد اما در گذر زمان و در پى تعميرها و توسعههايى كه در شهر و در حرم انجام گرفت اين نهر از ميان رفت.
در اين صحن دو گلدسته كوچك ولى كهن وجود دارد كه در سال 1262ه .ق. به زمان كارگزار حكومت عثمانى نجيب پاشا بنا شده و بر مقبره آل بويه مشرف است و بر نماى بيرونى آن آياتى از قرآن كريم به خط كوفى نقش بسته است.
مقبرۀ آل بويه، خود مقبرهاى است كه در سال 1292ه .ق. كشف شد. در اين سال يكى از بزرگان خانوادۀ آل صافى - كه درِ اصلى گذر زيران به مرقد ابوالفضل عليه السلام نيز به نام اين خاندان «بابالصافى» خوانده مىشود - يكى از اتاقهاى مجاور صحن را خريد و قصد الحاق آن به مقبره خانوادگى خود داشت هنگامى كه براى پى اين حجره زمين را كندند راهرويى زيرزمينى يافتند كه به چند قبر مىرسيد. پس از بررسى نوشتههاى موجود بر سنگ اين قبرها دريافتند كه آنجا مقبرۀ خانوادگى آل بويه بوده است.
صحن كوچك داراى دو در است؛ يكى از اين درها كه به «بابالصافى» مشهور است، به خيابانى به نام «شارع على اكبر» باز مىشده و ديگرى تا پيش از توسعۀ حرم به بازارى به نام «سوق الحسين الكبير» (بازار بزرگ امام حسين عليه السلام ) گشوده مىشده است و آن را «باب الصحن الصغير» مىناميدهاند. در دو طرف راهرويى كه به اين در مىرسد دو مقبره است كه به دو خاندان بزرگ علمى تعلّق دارد؛ يكى مقبرۀ سيد ابراهيم قزوينى صاحب كتاب «ضوابط» و مقبرۀ سيد محمد مهدى فرزند سيد على طباطبايى صاحب «رياض» و پس از آن مقبرۀ ركنالدوله است كه شيخ اسماعيل حائرى يزدى (درگذشته در طاعون سال 1347ه .ق.) و يكى از فرزندان فتحعلىشاه به نام امير على شاه در آن به خاك سپرده شدهاند.
البته، اين صحن كه گفتيم تنها تا سال 1948م. وجود داشته و در شانزدهم محرّم سال 1368ه . ق. مطابق با 1948/11/18م. در اجراى طرح توسعه ويران شده و در خيابانى كه حرم امام حسين عليه السلام را در ميان مىگيرد قرار گرفته است.