191نوك هر يك از اين گلدستهها ميلهاى نصب شده و بر فراز اين ميله هم چراغى براى روشنايى است. اين دو گلدسته در سال 786ه .ق. و در دوران سلطان اويس جلايرى و فرزندش احمد جلايرى بنا نهاده شد و همين اخير گلدستهها را به كاشيهاى زرد طلايى آراست. در سال 1356ه .ق. گلدسته غربى تا اندازهاى كج شد و درنتيجه سلطان سيفالدين طاهر با اختصاص مبالغى فرمان داد اين گلدسته را تخريب و به جاى آن گلدستۀ ديگرى بنا كنند. اما هنگامى كه پى و قاعدۀ اين گلدسته را آشكار كردند، ديدند پى و شالودۀ گلدسته استوار و محكم است و نيازى به ويران كردن و از نو ساختن آن نيست.
در سال 1373ه .ق. و به هنر محمود هادى اين گلدسته طلاكارى شد. اما گلدسته غربى از ديرباز به همين شكل كنونى بوده است.
گفتنى است تعداد خشتهاى طلايى كه در اين دو گلدسته به كار رفته جمعاً 8024 خشت است.
صحن كوچك
در سمت شرق صحن اصلى حرم امام حسين عليه السلام صحن كوچك ديگرى وجود دارد و ميان اين دو صحن راهرويى است كه به شكل قوسى پوشش شده و نماى داخلى آن مقرنسكارى با كاشىهاى بديع است. اين صحن را «صحن صغير» مىنامند و مساحت آن 48 متر مربع است. بر گرد آن ديوارهايى بلند است كه خود از آثار هنرى نادر به شمار مىرود و تاريخ بناى آن به روزگار عضدالدوله بويهى باز مىگردد كه پس از پدر خود در دوران طائع عباسى ادارۀ حكومت را در دست گرفت. بناى صحن از آجر كاشانى است. سقفها در قسمتهاى سرپوشيده داراى مقرنسكارىهاى زيبا در اشكال هندسى استوانه با آميختهاى از ضلع و زاويه است كه بهگونهاى دقيق و بديع تركيب شده است. نماى اين مقرنسها كاشى با نقشهايى از گل و بوته است و به لحاظ مجموعه ويژگيها از تركيب گرفته تا اصل نقش و نگارها، بىهمانند به نظر مىرسد. اين صحن در فاصله سالهاى 369 تا 371ه .ق. ساخته شده و آل بويه مقبره خانوادگى خود را نيز در آن، كه بر گذر زايران حضرت ابوالفضل عليه السلام است، قرار دادهاند. عضدالدوله، همچنين، در