1) - «اللّٰه اكبر! چيست اين رخداد سخت كه كوه و دشت زمين را به لرزه افكنده است!چيست اين ناله و شيون‌ها كه از سر اندوه برخاسته و گويا شعله‌هايى است كه خود شعله‌ها مى‌افروزد!اينك قيامت اهل بيت برپا شده و كشتيهاى نجات، كه علم و عمل را در خود جاى داده، شكسته است. سبحان‌اللّٰه! اندوه و حزن اين رخدادِ سخت را بسنده نمى‌كند، و اين دل است كه اندوهى سنگين در آن جاى گرفته است.آيا اين زينب است كه گردنبند او را غارت كرده‌اند. اللّٰه اكبر! اين چه رخداد سخت و تلخ است!گويا كه او با فاطمه نسبت نداشت و گويا به دينى جز دين خدا گردن نهاده بود!اگر كه حرمت خيام شكسته و پرده حرمت اين خاندان دريده، اين حجاب خداست كه فرو افتاده است.چگونه مى‌توان باور داشت آن كه جبريل خدمتگزارش بود امروز آن نابكار تبهكار درباره‌اش حكم مى‌راند!اگر در سرزمين بطحا آن امامى كه مى‌بايست، قيام مى‌كرد و فرياد برمى‌آورد، آن‌گاه مى‌ديدى كه چگونه آن كجى كه در خلق افتاده است راست مى‌شد و رخت برمى‌بست.اى اميه، لختى درنگ كه خداوند آنچه را انجام داده‌ايد انتقام خواهد ستاند؛ پس مباد اين مهلت‌ها فريبتان دهد!آن روز آنها كه از فرجام كارها بى‌خبرند دريابند كه كدام گروه پيروز و كدام گروه خوار و زبون است.»