1) - «ايوان مجد و عظمتى كه پناه مردمان، پادشاه مجاهد و فرمانرواى گيتى.عبدالحميدِ پرهيزگار و همو كه با همۀ بزرگوارى بر گيتى برترى يافته است.از خاندان عثمانى كه با شمشيرهاى خود و به قدرت ايمان مرزهاى اسلام را پاس داشته‌اند.حسين عليه السلام در سرزمين آنان فرود آمد و به نام او بلندى يافتند و خانه‌هاى ياد خدا در آن‌جا [كه او شهيد شده بود] بنا كردند.خداوند آنان را شرف دهد و جايگاهشان والاتر سازد كه بنايى كه ساخته‌اند از والاترين بناهاست.تا آن‌گاه كه در اين خاندان پادشاهِ مقصودِ سخن ما، خلافت را ارث برد.بر بارگاه والايى بنا ساخت كه عطر خوش محمدى را نشان است.اين بارگاهى است به‌سان بارگاه قدسى كه جلوۀ سبحان در آن تجلّى كرده است.اين‌جا سبط پيامبر صلى الله عليه و آله در خاك خفت، به ضربتى كه دست نفرين‌شده‌اى سنان بر او وارد ساخت.پس او شهيد سرزمين طف شد و مضر و بنى‌شيبان بر او گريستند و ناليدند.ما او را ياد مى‌كنيم و سرشك از ديده فرو مى‌ريزيم و اين قطره‌هاى اشك به‌سان دانه‌هاى مرواريد بر گونه‌ها جارى مى‌شود.صبر در همه جا ستوده است، مگر بر او كه به‌سان نهر خونى هماره جارى است.نك، اين چه خوش ايوانى خوش‌ساخت است كه پايه‌هايش به استوارى نهاده شده است.ايوان رو به قبر مبارك او ايستاده و آن را مى‌بينى كه در برابر آن قبر به تواضع دست بر سينه نهاده است.اين‌جا از هر انسانى گناهش فرو مى‌ريزد و حتى بدخواهان را پيمانه پيمانه عطا مى‌دهند.ايوان بر آسمان بلند سر برافراشته و به خجستگى عالَم بالا و روحانى سلام مى‌دهد.از اين‌روى [ساخت] اين ايوان را ماده تاريخ نهادم: اى كه با همه نكويى‌اش عبدالحميد دوم آن را از نو ساخته است.»گفتنى است عبارت «يا حسنة قد شاده عبدالحميد الثانى» به حساب ابجد با 1309 برابرى مى‌كند.

2) - كار استاد احمد جواد شيرازى، سال 1296ه‍ .ق.