248نكنيم و از محدودۀ شرع تجاوز ننماييم. اهلبيت رسولاللّٰه را احترام كنيم و ياران صادق و تابعان مخلص و آنانكه تا روز قيامت به خوبى رهپوى راهشان مىباشند، ارج نهيم و در تجليل و احترام هر فرد مسلمان كه به يگانگى خداوند و رسالت حضرت محمد صلى الله عليه و آله گواهى مىدهد بكوشيم.
بىشك محبّت، مقدمۀ پيروى و رو آوردن به آنهاست؛ همانگونه كه در حديث شريف آمده:
«اَلاٰ انّ اهل بيتي فِيكُم كَمَثل سَفِينة نُوح مِن قَومه مَن رَكِبَها نَجٰا و من تخلَّف عنها غَرِق.» 1
«بدانيد كه اهلبيت من در ميان شما همانند كشتى نوحاند در ميان قوم او، كسى كه بر آن سوار شد نجات يافت و آنكه تخلف كرد غرق شد.»
دربارۀ اين سيدۀ جليله، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «من و تو و اين شخصى كه خوابيده است - مقصود على عليه السلام بود - و حسن و حسين در روز قيامت يك جايگاه داريم!» و اين شگفت نيست؛ چرا كه آنها عترت پاك نبوتاند. 2
محبّت زهرا عليها السلام و فرزندان و دودمانش، چنانكه بيان شد به معيار عدل و حق نياز دارد و بايد رسولخدا صلى الله عليه و آله را در اين محبّت سرمشق و اسوه قرار دهيم. به رغم اينكه پيامبر، زهرا را دوست مىداشت و به محبّت او ما را توصيه مىفرمود و به محبّت او و فرزندان و دودمانش دستور مىداد و علىرغم احترام زيادى كه براى او قائل بود و هرگاه وارد مىشد، براى او بپا مىخاست و در هر مناسبتى به تكريمش مىپرداخت و به حسنِ رفتار با او و فرزندانش تحريص و ترغيب مىكرد، با اين حال در بسيارى از مناسبتها توصيه مىنمود كه در اين مورد موضعِ حق و عدل را اتّخاذ كنيم. حتى دربارۀ مسائل جزئى كه او از پدر مىخواست، پيامبر او را با رِفق و مدارا پاسخ مىداد و او از راه راست منحرف نمىشد و در خِلال رفتارى كه با زهراى بتول عليها السلام داشت، اصرار مىورزيد كه راه