249حقّ و عدل را به ما بفهماند؛ بنابراين بر ما واجب است كه راه درست را در محبت زهراى بتول عليها السلام انتخاب كنيم.
اين آقاى ما على عليه السلام است كه راه غلوّ و انحراف و افراط و تفريط را تفكيك مىكند. و مىگويد: «دو كس در رابطه با من هلاك شوند، دوستدارى كه غلو كند و به چيزى بستايد كه در من نيست و دشمنى كه مرا به آنچه خدا از آن منزّه داشته متّهم سازد.» همين افراط و تفريط سبب هلاكت و گمراهى بسيارى شده است. بنابراين بر ما فرض است كه اين عترت گرانقدر و پاك، به ويژه سيدۀ زنان، فاطمۀ زهرا عليها السلام و همسر و فرزندانش را با همان فضيلتى كه خدا به آنان عطا كرده، مورد احترام قرار دهيم و هيچ نيازى به غلوّ و افراط و نسبت دادن چيزهايى كه دربارۀ آن نصِّ صحيحى نرسيده است وجود ندارد و آنان نيازى ندارند كه چيزى زايد بر آن بيفزاييم.
كسى كه دوستدار اهلبيت عليهم السلام و اين عترت پاك است نبايد گمراه يا اهل غلوّ باشد بلكه بايد به شاهراهِ هدايت برود كه صلاحِ بنده در اين است. بايد بداند حق بالاترين چيزى است كه مىبايست پيروى شود. بنابراين بايد حق را بجويد و راه حق را بپويد. اگر به حق عمل نكند، اين از گمراهى باشد و گناه او بىشك كمتر است از آنانكه حق را مىدانند و آن را انكار مىكنند. آنكس كه حق را بداند و مخالفت كند و از هواى نفس پيروى نمايد، بىشك دستخوش فريب است. بنابراين، از كسى كه نصوص صحيح را - كه در حقّ اهلبيت وارد شده مىشناسد، واجب است از آنها پيروى كند تا از كسانى باشد كه صراط مستقيم را - كه خدا به پيمودنش فرمان داده - پيمودهاند و از غضب شدگانى نباشد كه حق را مىفهمند امّا از آن تبعيّت نمىكنند.
از اينجا مىتوان به اهميّت و خطر دور افتادن از حق و دنباله روىِ هوا حتّى در محبّت زهرا عليها السلام پىبرد؛ زيرا بر ما فرض است درباره آن حضرت و محبّت او و آنچه از او روايت مىكنيم به حق و عدل ملتزم باشيم و از كسانى نباشيم كه بدون علم، پيروى هواى نَفس مىكنند و خداوند دربارۀ آنها مىفرمايد: وَ إِنَّ كَثِيراً لَيُضِلُّونَ بِأَهْوٰائِهِمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ
خداى سبحان ما را از پيروى هواى نَفْس برحذر مىدارد و به بازگشت به حق فرمان