247
«أحبّوااللّٰه لما يغذوكم من نعمة و أحبّوني بحبّاللّٰه و أحبّوا أهل بيتي بحبّي». 1
«خدا را دوست بداريد به جهت نعمتهايى كه بر شما ارزانى داشته و مرا دوست بداريد بهجهت محبّت به خداوند و خاندانِ مرا دوست بداريد به جهت محبّتِ من.»
از اينجاست كه قضيۀ محبّت يك قضيۀ اساسى در جهت خدا و براى خداست و مسؤوليتى بزرگ كه انسانها بايد به آن پايبند باشند به جهت ايمانى كه دارند، چون در زمينۀ محبّتِ اهلبيت پيامبر وارد مىشوند، مورد محاسبه قرار گيرند، به ويژه محبّت اين بانوى گرانقدر.(رضوانللّٰه عليهم)
اين محبّت ويژهاى است كه به ميزان عدل و آگاهى و مسؤوليت شناسى در ابعاد اين محبت نياز دارد. وقتى ما اهلبيت پيامبر صلى الله عليه و آله را دوست مىداريم، اهتمام خواهيم كرد كه آنان را اسوه و سرمشق خود سازيم و آنگاه كه به محبّت آنها پاى بنديم ناچار بر ماست كه بدانيم از محدودۀ شرع حنيف تجاوز نكنيم؛ اينها را به خاطر پيامبر دوست داريم كه ما را به محبّت خدا توصيه فرمود و خدا نيز بدان دستور داد و براى ما روشن ساخت كه اگر خدارا دوست داريمبايد از پيامبرش هم اطاعت كنيم و به دنبال آن عترت طاهره وگرانقدر و ياران پاك و مخلص، كه اين دين بزرگ را به دست ما رساندند پيروى كنيم. و به ما آموختند كهچگونه با چنگ و دندان از آن حراست كنيم: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ...
؛ «اگر خدا را دوست داريد، مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد.»
اين يك مسألۀ ايمانى حسّاسى است و در همين حالى كه به حُبّ اهلبيت با تمام اعضا و جوارح و عقل و قلب رو مىآوريم، بايد درك كنيم كه در اينجا مسؤوليتهايى وجود دارد كه بر اساس آن بايد در برابر حدودِ الهى توقف كنيم و اهلبيت را گرامى داريم و چيزى را كه شايستۀ آن هستند براى ايشان مُقرّر داريم و از ميزان شرع تخطّى نكينم و در آداب و اخلاق قصور نورزيم و از راه درست منحرف نشويم. در حالىكه آنان را - وآنان كه نسبت به آنها عشق مىورزند - دوست داريم و در اداى حقوق الهى مىكوشيم، ناچار بايد حدود شرعِ حنيف را نگهداريم و به آدابِ مصطفى صلى الله عليه و آله ملتزم باشيم: ستم نكينم، غلوّ