878راه خدا و براى رضاى او ايثار و فداكارى و صبر كرده است. زاير گواهى مىدهد كه مزور اقامۀ نماز نموده، زكات را پرداخت و در راه خدا جهاد كرده و پيرو حقيقى كتاب خدا و بهترين آمر به معروف و ناهى از منكر است و وجود او از هرگونه بدى و آلودگى، پاك و مطهر است و به خاطر چنين اوصافى، شايستگى رهبرى خلق و حجت بودن بر بندگان خدا را يافته است.
در قسمتى ديگر از محتواى زيارت، زاير به ايمان و اعتقاد راسخ خود به خدا و رسولان گرامى و ائمۀ معصومين عليهم السلام شهادت مىدهد و بيان مىكند كه در حيات و ممات چنين ايمان و اعتقادى را دارد و از آن روى بر نمىگرداند و ثابت و استوار خواهد بود. زاير در فرازهايى از زيارتنامه، خدا را سپاس مىگويد كه هدايت را نصيب او نموده و توفيق محبت و ولايت برگزيدگان خداوند را عطا نموده و به اين وسيله انسانها را از ورطۀ هلاكت و نابودى و گمراهى نجات بخشيده است.
در قسمتهايى از زيارت كه با واژههاى «زُرتُك» يا «اَتيتُك» آغاز مىشود، حالات زاير و انگيزههاى درونى او و هدف اصلى او از زيارت مطرح شده و زاير با توجه و توسل به مقام والاى مزور، اميد شفاعت گناهان و اجابت خواستههايش را مطرح مىنمايد. در بررسى و تحليل محتواى زيارات، به اين نتيجه مىرسيم كه غالب زيارات از يك سير منطقى برخوردارند كه در اين سير، زاير با رعايت آداب و مقدمات زيارت، خود را براى ديدار با پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمۀ معصومين عليهم السلام و ارواح پاك اولياء اللّٰه مهيا مىسازد.
زيارت و دعا
دعا، سخن گفتن با خداست و نيايش زبان خاصى است كه ابعاد ناشناخته انسان را بيدار مىكند. زيارت، ديدار با پيشوايان مكتب و سلام و درود بر آنان و راز و نياز با آنهاست. در حقيقت زيارت هم نوعى دعاست چون انسان به طور غير مستقيم و از طريق واسطههاى فيض با خدا گفتوگو مىكند و لذا دعاهايى كه در زيارت بر زبان