877ملاكيابى و موضعشناسى كرد و در مورد شيعهاى كه اين كلمات را در مزار، از روى عقيده بر زبان مىراند، مىتوان چنين حسابى گشود. اعلام مواضع، هم به صورت سخن و هم به صورت عملى، قابل اجراست. گاهى خود يك عمل، اعلام موضع است، گاهى هم سخنان و آراء، گوياى مواضع انسان است. متن زيارتنامهها، به صورت مؤكد و فراوان شامل اين «اعلام مواضع» و تصريح به راه و خط رهبرى و جناحى است كه زاير امام، در آن قرار دارد و در رابطه با همان «موضع» هم به «زيارت» آمده است.
تصريح به قول يك رهبرى، اعلام نفى رهبرىهاى ديگر است، خود را در خط رهبرى ائمه دانستن و معرفى كردن، پاسخ «لا» به همۀ داعيهداران علمافرازان و طاغوتها و قدرتهاى ضد خدايى و مخالف حق و قانونهاى متزلزل سلطههاى ضد بشرى و قانونگذاران يكسونگر كافر است، به زيارت حجت خدا و امام معصوم و رهبران الهى رفتن، در بردارندۀ همۀ اين اهداف و مواضع است. اين همان مسألۀ «تولّىٖ» و «تبرّىٖ» را مىرساند كه از شاخههاى اساسى دين و از نشانههاى بارز ديندارى است و ضرورت پايبندى به آنها، نه به صورت ظاهرى و تنها در شكل، و نه فقط در حد حب و بغض قلبى و درونى، بلكه در متن عمل رفتار و سلوك اجتماعى و برخوردهاى سياسى، از مسلمات خط مكتبى يك مسلمان متعهد و موضعدار است. 1
در قسمتى از زيارت، زاير با استفاده از آن فضاى روحانى، براى خود و ديگران، دعا مىكند و به نماز و قرآن رو مىآورد و به وعدۀ خدا اميد دارد تا تحت قبۀ آن امام شهيد، دعاهايش مستجاب شود. قسمتى ديگر از محتواى زيارت، بيان شهادت و گواهى است كه زاير در اين مرحله گواهى مىدهد كه زندگانى و حيات مزور هميشه در راه حق سپرى گشته و او به خاطر خدا، تبليغ دين و خيرخواهى و نصيحت براى امت نموده و به سبب انجام چنين رسالتى رنجها و سختىهايى را متحمل شده و در