758«... ميان تو (خدا) و آنها (معصومين عليهم السلام ) جدايى نيست، جز آنكه تو خدا و آنان بنده و مخلوق تو هستند». 1
و يا آنكه در دعاى توسل، خطاب به معصومين عليهم السلام اين عبارت تكرار مىشود: «اى آبرومند نزد خدا، ما را نزد خدا شفاعت كن». 2
اكنون مىپرسيم: كسى كه چنين تصورى راجع به معصومين عليهم السلام دارد، وقتى كه به زيارت آنها مىرود چه احساسى دارد؟ چه آرامشى را در خود حس مىكند؟ چگونه به تخليۀ هيجانى و پالايش خود مىپردازد؟ كدام درمانگر مىتواند چنين اثرات لايزالى داشته باشد؟
در چنين شرايطى او خود را با كسى در ارتباط مىداند كه نزد خدا داراى مقام شفاعت است و مىتواند بين او و خداوند واسطه گردد تا به خواستههاى خود برسد.
اين احساس، زمينهساز تخليۀ هيجانى و پالايش روانى است كه قبلاً به آن اشاره گرديد.
2. يكى ديگر از آثار زيارت و راز و نياز با امام يا امامزادهاى كه فرد به زيارت او مىرود اين است كه زمينۀ لازم براى حل مشكل فرد فراهم مىگردد. اين موضوع را از دو ديدگاه مىتوان تبيين كرد. يك ديدگاه، ديدگاه روانشناختى آن است و ديدگاه ديگر، ديدگاه فرا روانشناختى. 3 از ديدگاه روانشناختى بايد گفت: همين كه فرد در يك فضاى آكنده از پذيرش، از رويدادها و مشكلاتى سخن مىگويد كه آزارش مىدهند، اين خود رفته رفته، از بار تهديدآميز بودن آن مشكلات مىكاهد. وقتى در تنهايى، مشكلاتى فكر ما را به خود مشغول مىدارند، ممكن است اين مشكلات جدىتر از آنچه هستند به نظر آيند، اما وقتى آنها را با كس ديگرى در ميان مىگذاريم