172از موارد ديگرى كه مطابق كلام معصوم(ع) مى‌توان به اهميّت گريه پى برد و از آن بهره گرفت، تلقّى از گريه به عنوان سلاح مؤمن است. طبق فرمايش اميرالمؤمنين(ع) در دعاى شريف كميل، گريه سلاح مؤمن است (وَ سِلاحُهُ الْبُكاءُ). سلاح بودن گريه، همانند مسلّح شدن حاجيان به سنگ‌ريزه، براى مقابله با شيطان و وساوس اوست. گريه براى كسب و جلب غفران و رحمت الهى است. اين مقابله با شيطان و كسب رحمت الهى، تنها از طريق و در نتيجۀ «آگاهى» و علم و توانمند شدن است، و اصلى‌ترين عامل آگاهى و دانش نيز مسلّح شدن و مسلّح بودن و احراز آمادگى است. و طبق فرمايش معصوم اين «گريه» است كه اصلى‌ترين نقش را در مسلّح كردن مؤمن و در آگاه كردن او ايفا مى‌كند، و او را از «غفلت» و در نتيجه از درافتادن در دام شيطان مى‌رهاند. طبيعى است كه همچون همۀ موارد ديگر، اين «سلاح» نيز بدون عنايت الهى كارساز و كارآمد نخواهد بود. و به همين دليل است كه امام‌الموحّدين آن را در سايۀ «رحمت» الهى و «اميد» به او كارآمد مى‌داند و آن را از خداوند طلب مى‌كند: «اِرْحَمْ مَنْ رَأسُ مالِهِ الرَّجاءُ وَسِلاحُهُ الْبُكاءُ»؛ «خدايا! ترحّم كن به كسى كه سرمايه‌اش اميد به تو و سلاحش گريه است.» 1نكتۀ مهمّى كه، على‌رغم اهميّت ساير موضوعات، مدِّ نظر اين نوشتار است آن است كه گريه اساساً عامل آگاهى و نشانۀ به خود آمدن است، نه آن «خودآگاهى» كه حاصل يا زمينۀ خودبينى و خودنمايى باشد، بلكه «به خود آمدنى» كه زمينۀ آگاهى و شعور است، «به خود