125مناسك، ياد پيامبر و على و فاطمه و حسن و حسين و ساير ائمّه(ع) و اصحاب پيامبر(ص) رهايت نمى‌كند، و با چشم دل، به سفر در زمان، و به گذشته مى‌روى. امّا در عرفات و در مشعر كه مدّت وقوف كوتاه است و مكان محدود، مطمئنّى كه در كنار امام زمانت هستى، چه‌بسا شايد سعادت زيارت او را با چشم سر نيز داشته باشى. در عرفات، و پس از آن در مشعرالحرام و در منى، نيز همان احساسى كه به هنگام نماز طواف، پشت مقام ابراهيم، تمام وجودت را سرشار از بهجت و سرور و لذّتى معنوى كرده و اندامت را به لرزه در آورده بود، به سراغت مى‌آيد. احساس حضور در كنار امام زمانت. چشمانت را به چپ و راست مى‌گردانى، شايد او را ببينى و چشمت به جمالش روشن شود.
در سلسله‌مراتب مناسك حجّ، وقوف در عرفات نقشى اساسى ايفا مى‌كند. در عرفات بايد شرايط، اهليّت، صلاحيّت و معرفت ورود به حرم الهى را كسب كرد. قرار است حاجى با طىّ مراحلى به «خانه» برسد، به خانۀ پاك. 1 بنابراين بايد پاك شود تا شايستگى ورود بيابد و تحصيل اين پاكى با توبه و انابه و كسب غفران الهى در عرفات ممكن مى‌گردد. در عرفات، معرفت مى‌يابى، و يكى از راههاى معرفت يافتن، تكرار سخن معرفت‌يافتگان و تعمّق در آنها و درك آنهاست. و چه عارفى بالاتر و عارف‌تر از حسين‌بن على(ع). دعاى عرفه‌اش را زمزمه مى‌كنى، تا به هويّت خود و به رابطۀ خود با خدايت آگاه و عارف شوى، تا خداوند و خالق و محبوب خود و صفاتش را بشناسى، تا دنيا و آخرت را بشناسى،