194و تكوينى است ليكن - ناپايدار بوده و در نظام ارزشى انسان از نظر قرآن كريم مؤثر نيست.
بنابراين، مصوّبات سازمان ملل - بر فرض سداد و صلاح آن - و نيز آييننامههاى نژادى و قومى و ملّى يك امر قراردادى بيش نيستند و توان تأمين سعادت تكوينى جوامع بشرى را ندارند، زيرا حقيقت تكوينى انسان برتر از قرارداد اعتبارى است و ابديّت او والاتر از امور مادّى ناپايدار مىباشد.
انسان سرمايه وحدت را به همراه دارد
در فرهنگ قرآن، انسان سرمايۀ سعادت همه جانبه و وحدت گسترده با تمام جوامع بشرى را بعنوان يك اصل «ثابت»، «همسان»، «همگانى» و «هميشگى» در نهاد خود دارد، بطورى كه هيچ فرد در هيچ عصر و مصر و نسلى فاقد آن نبوده و نخواهد بود و اين دستمايۀ تكامل تكوينى، همان زبان فطرت توحيدى است كه بدون اعتبار و قرارداد و صرفنظر از هرگونه اعتبار و تصويب، توان پيوند انسانها را داراست (فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللّٰهِ الَّتِي فَطَرَ النّٰاسَ عَلَيْهٰا لاٰ تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللّٰهِ ذٰلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَ النّٰاسِ لاٰ يَعْلَمُونَ » 1.
و راز عدم تبديل فطرت توحيدى همگان، اين است كه نه خداوند آن را تغيير مىدهد، چون وى را به احسن تقويم ساخت و هيچ نقص و عيبى در نهان توحيدى او نيست تا تبديل شود. و نه هيچ كس جز خداوند، توان تأثير در نظام آفرينش انسان را دارد. لذا به عنوان «نفى محض» فرمود: «لاٰ تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللّٰهِ ...» بنابراين تنها راه وحدت انسانها و اتحاد جوامع بشرى