157

نگاه به كعبه، عبادت است

كعبه، از ويژگيهاى مخصوص برخوردار است. از حضرت امام صادق - عليه السلام - رسيده است كه:

«النَّظَرُ الى الْكعبَةِ عبادة» ¹ «نگاه كردن به كعبه عبادت است»، همچنانكه نگاه به قرآن نيز عبادت است، زيرا همين «نظر»، زمينۀ «رؤيت» را فراهم مى‌كند و همين «نگاه»، مقدمۀ «ديدن» خواهد شد؛ يعنى «نظر با چشم»، زمينۀ تحصيل «نظر با دل» را فراهم مى‌كند، و اگر ديدن كه كار دل است حاصل شود بسيارى از معارف حضور پيدا مى‌كنند و چون كعبه، زمينۀ اين معارف بلند را در بردارد؛ لذا هم نگاه به آن عبادت است و هم تا كعبه بجاست دين الهى زنده است؛ زيرا - چنانكه قبلاً بيان شد - از حضرت امام صادق - عليه‌السلام - رسيده است كه:

«لايَزالُ الدينُ قائماً ما قامَتِ الكعبه» ² ، و مهمترين عاملى كه قيام كعبه را تحقق مى‌بخشد و در نتيجه عامل قيام دين خواهد بود، همان حج و زيارت كعبه است، چه اينكه عميق‌ترين نگاه به كعبه، در طواف حريم آن تجلى مى‌كند و از اين جهت، قرآن كريم، كعبه را قيام همگانى و مردمى مى‌داند.

مسؤوليت حكومت اسلامى در بارۀ حج

زيارت كعبه و انجام مناسك حج در رديف مهمترين واجبات دينى است كه اگر مسلمانى بدون عذر، وظيفۀ حج را انجام ندهد در لحظۀ مرگ به او گفته مى‌شود كه: «از صف مسلمانان خارج و در صفوف ديگران قرار خواهى داشت».