156ديرپاى الهى، قابل زوال نيست و همچنين حج به عنوان يكى از بارزترين چهرههاى عبادى بشر مطرح است و هر يك از نماز و حج به عنوان پايهاى از پايههاى اصيل اسلام شناخته شدهاست، بنابراين، حفظ كعبه از گزند تهاجم و پاسدارى از آن، جزء برنامههاى حتمى خداوند خواهد بود، لذا اصحاب فيل را كه قصد نابودى اصل كعبه را داشتند با اعجاز غيبى به هلاكت رساند و خوشههاى سرسبز و خرم آنها را به كاهنيم خورده مبدل ساخت و نقشۀ ددمنشانه آنان را در ضلالت قرارداد.
اگر در بعضى از ادوار تاريخ، كعبه مورد تهاجم و آسيب واقع شده، نكتهاى دارد كه در تحليل پيوند بين كعبه و امامت و اهميت مقام والاى امامت تبيين خواهد شد وگرنه هر ظالمى بخواهد به حريم كعبه تجاوز نمايد و آن را از بين ببرد يا جلوى حج زائران را بگيرد و با آنان با ستمگرى و ظلم رفتار كند، هنوز به كار ننگين خود كامياب نشده، گرفتار عذاب اليم خواهد شد. قرآن كريم حتى تصميم اعمال ظلم در بارۀ حج و زيارت را گرچه به مرحلۀ عمل هم نرسيده باشد، موجب انتقام الهى مىداند: 1
«وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ »
2
.
«هر كس با ارادۀ ستمگرى لباس الحاد را دربركُنَد و بخواهد اين راه الهى را ببندد و مردم را از زيارت كعبه و عبادت آن منصرف كند او را عذاب دردناك مىچشانيم».
در همين زمينه رواياتى از معصومين - عليهمالسلام - رسيدهاست كه:
در جوامع روايى ما تحت عنوان
«باب من اراد الكعبة بسوء» نقل شده است.