118مى‌شنوند. مؤمنانى كه اهل معنا و اهل دلند، بگونه‌اى قرآن را قرائت مى‌كنند كه گويا دارند از وجود مبارك پيغمبر - صلى اللّٰه عليه و آله - اين كلمات را تلقّى مى‌كنند. چون پيغمبر اين كلمات را قرائت فرمود و همه شنيدند. و گويا دارند از خود پيامبر مى‌شنوند.

اينان اوحدى از اهل قرائت و معرفتند. ائمّه -عليهم‌السلام وقتى هنگام نماز، حمد را قرائت مى‌كردند، بعضى از كلمات را آنقدر تكرار مى‌كردند كه گويا از خود خدا مى‌شنوند.

در كريمۀ: «وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجٰارَكَ ، فَأَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلاٰمَ اللّٰهِ » ¹. هم اين دو مطلب هست. بعضى‌ها كه در محضر رسول اكرم - صلى اللّٰه عليه و آله - قرار مى‌گرفتند، قرائت پيغمبر را طورى مى‌شنيدند كه گويى از خدا دارند تلقى مى‌كنند. چون اين كتاب براى همه نازل شده است. منتهى آن كسى كه مستقيماً دريافت كرد و گيرندۀ وحى بود، شخص پيغمبر است و لا غير، در قرآن كريم فرمود: «بِالْبَيِّنٰاتِ وَ الزُّبُرِ وَ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّٰاسِ مٰا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ » ². قرآن، هم «انزال» به طرف پيغمبر است و هم «تنزيل» به طرف مردم. براى مردم هم نازل شده است. مردم هم گيرندگان كلام خدايند. منتهى به وساطت رسول اكرم - صلى اللّٰه عليه و آله - پس گروهى مى‌توانند به جايى برسند كه هنگام تلاوت قرآن گويا اين كلمات را از ذات اقدس اله استماع مى‌كنند. در مسألۀ تلقّى سلام هم اين چنين است. ذات اقدس اله بر مؤمنين صلوات و سلام دارد صلواتش در سورۀ احزاب است كه:

«هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلاٰئِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَى النُّورِ» ³. سلامش در سورۀ ديگر است كه فرمود: