140متأسفانه هنوز كسانى كه از كمترين چيز خود در راه خدا نمىگذرند، در جامعه به چشم مىخورند.
قرآن سوگند ياد كرده كه انسان، زمانى ايمان واقعى دارد كه در برابر فرمان رسول خدا (صلّى اللّٰه عليه و آله) و قضاوتهاى به حق آن بزرگوار، از جان و دل راضى باشد. 1
افرادى كه هر كجا قانون و فرمان خداوند، با سليقه و منافعشان هماهنگ نبود، بهانهها گرفته، شانه از بار مسؤوليت خالى مىنمايند، در حقيقت ايمان ندارند.
حضرت على (عليهالسّلام) مىفرمايد: ما در جبههها، نزديكان خود را كه اصرار بر كفر داشتند، مىكشتيم و هيچ غمى به دل راه نمىداديم، بلكه اين جهاد سبب زياد شدن ايمان ما مىشد. 2
عيد قربان، يعنى پيروزى وظيفه بر غريزه.
غريزۀ فرزند دوستى، به ابراهيم (عليهالسّلام) مىگويد: اسماعيل (عليه السّلام) را ذبح مكن، اما وظيفه مىگويد: او را ذبح نما. حضرت ابراهيم (عليه السّلام) در اين دو راهى، رضاى خداوند و وظيفه را بر تمايلات شخصى و غريزۀ خود پيروز كرد، لذا بايد آن را عيد بگيرد.
اگر در حديث مىخوانيم:
«كُلُّ يَوْمٍ لايُعْصَى اللّٰهُ فيهِ فَهُوَ يَوْمُ عيدٍ» 3
«هر روز كه در آن معصيت خدا نشود، عيد است»، به همين معنا