139

قربانى

دومين عمل واجب در روز عيد قربان براى زائران خانۀ خدا، قربانى كردن است. خداوند در سورۀ مائده، مسألۀ «قربانى در مكه» را همراه با كعبه، وسيلۀ قيام مردم بيان فرموده است: «جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ قِيٰاماً لِلنّٰاسِ وَ الشَّهْرَ الْحَرٰامَ وَ الْهَدْيَ وَ الْقَلاٰئِدَ» ¹، خداوند، كعبه را كه خانۀ محترم است برپا دارندۀ مردم قرار داده، و همچنين ماه محترم (ذوالحجَّة) و قربانى و علائم قربانى را وسيلۀ قيام قرار داد. كعبه و مسلخ، هر دو ضامن بقا عزت و استقلال و برپا دارندۀ كاخ سعادت انسان است. «كعبه»، مظهر محبت و عاطفه. «مسلخ»، مظهر خشم و خون.

كعبه، مظهر بندگى. مسلخ، مظهر قربانى و ايثار. ²

روز عيد قربان، صدها هزار نفر آماده خون ريختن هستند، آن هم روى وظيفۀ الهى، نه بر اساس عقده يا رقابت.

عيد قربان، درس بزرگى به ما مى‌دهد كه حضرت ابراهيم (عليه‌السّلام) در اين روز، فرزند خود را به قربانگاه برد و جشن گرفت؛ يعنى، پيروان آن حضرت هم، بايد از عزيزترين افراد و بستگان، چشم بپوشند و بعد جشن بگيرند كه ايمان واقعى، همين است و بس.

قربانى روز عيد، زنده نگه داشتن روح ايثار در و تسليم فرزند را به ما ياد مى‌دهد، فاصلۀ ميان ما و آن مردان خدا را به ما نشان مى‌دهد.