131
مِنىٰ
صبح روز عيد قربان، همين كه آفتاب طلوع كرد، همۀ مردم از سرزمين مشعر، به سوى مِنىٰ مىروند. «مِنىٰ» بر وزن «رِضا» كنار مكه است، در كتب لغت براى ريشۀ اين كلمه، معانى گوناگونى آمده است، از جمله: «آزمايش كردن»، «تقدير و اندازه گرفتن»، «خون ريختن»، و چون در اين سرزمين، هم آزمايش مردم و هم قربانى و خون ريختن، مقدر و برنامهريزى شده است، مِنىٰ مىگويند 1.
ممكن است، نام اين مكان «مُنىٰ» بر وزن «خُدا» باشد كه جمع مُنيه، به معناى آرزوها است، امام صادق(عليهالسّلام) مىفرمايد: چون جبرئيل در اين سرزمين به حضرت ابراهيم(عليهالسّلام) گفت: تَمَنِّ آرزوى خود را بيان كن، نامش مُنىٰ شد 2.
حاجى، ديروز كه در عرفات بود، كتاب دعا در دست گرفته، مناجات مىكرد و اشك مىريخت، ولى امروز، بايد سنگ پرتاب كند و خون بريزد. آفرين بر مكتبى كه يك روز به پيروان خود دستور دعا، و روز ديگر فرمان خون ريختن مىدهد، ديروز كتاب دعا و امروز كارد و چاقو، ديروز آرامش و اشك، امروز هجوم و خشونت.
در اعمال حج، دو راهمپيايى با شكوه ميليونى از تمام مسلمانان جهان به چشم مىخورد كه اىكاش اين حركت همراه با برنامه و شعارى دشمنشكن مىبود.