138اهل‌بيت نبوت(عليهم السلام) نقدى بر ترتيب حكم فقهى آن نداشتند معلوم مى‌شود كه نماز طواف را نزد آن اقامه كردن كافى است.

در صدر روايت مذكور، امام‌باقر(ع) فرمود: سالى كه سيل مسجدالحرام را فرا گرفت من نيز به همراه امام‌حسين(ع) در مكه بودم. ¹ حضرت سيدالشهداء(ع) به مردمى كه نگران از بين رفتن مقام ابراهيم بودند فرمود: مطمئن باشيد! هرگز سيل، مقام ابراهيم را نمى‌برد؛ زيرا خداوند آن را عَلَم و نشان خود قرار داده است؛

«أنَّ اللهَ قَدْ جَعَلَهُ عَلَماً لَمْ يَكُنْ لِيَذْهَبَ بِهِ» . ²

نكتۀ شايان توجه اينكه، نمى‌توان با استناد به آيۀ شريفۀ فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ ³همۀ آياتى را كه دربارۀ مكه آمده و اين آيه ناظر به آنهاست از باب معجزه و خلاف عادت و طبيعت دانست؛ زيرا منظور از آيت، تنها معجزه‌اى همچون ناقه صالح، شقّ القمر و مانند آن نيست، بلكه آيت، خواه تكوينى يا تشريعى و خواه اعمّ از اين دو، به معناى علامت و نشانه‌اى است كه نمايانگر حق بوده و مردم را بدان متذكر كند. همان‌گونه كه بعضى از مفسران گفته‌اند: جملۀ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً از باب تفصيل بعد از اجمال و مصداق آيات بيّنات است و بدون آنكه خارق عادتى در ميان باشد يادآور حق و از نشانه‌هاى الهى است.

چنانچه مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ بيان فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ باشد، نكته مستفاد از آن اين است: همان‌طور كه خود ابراهيم(ع) به تنهايى يك امت بود؛ إِنَّ إِبْرٰاهِيمَ كٰانَ أُمَّةً قٰانِتاً لِلّٰهِ حَنِيفاً ، ⁴ اثر پا و مقام او نيز در بحث اعجاز به تنهايى آيات بينات و «امت واحده» است. ⁵ شايد راز تعبير به جمع آن باشد كه، اولاً، سنگ صَلْد و سخت، مانند خميرْ