57نويسندۀ كتاب ¹ «اقصى البيان» بسيارى از مطالب «كنز العرفان» را باز گفته و افزوده است: علّت اين كه، در قرآن گفته شده: ...فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ ... اين است كه مسلمانان در آغاز مى‌پنداشتند سعى ميان صفا و مروه و طواف آن دو، گناه است؛ زيرا طواف، براى بزرگداشت آن دو بتِ پندارىِ صفا و مروه بوده، پس از اسلام و شكستن بت‌ها براى مسلمانان نيز سعى ميان آن دو، دشوار بود و حتى براى آنان حَرَجى بود، خدا اين حَرَج را برداشت و فهماند كه كار بت‌پرستان حج‌گزار جاهلى كه بت‌ها را طواف مى‌كردند و بر آنها دست مى‌كشيدند و آنها را مسح مى‌كردند، گناه بود و نوعى كجروى، و چون هدف تغيير كرد، قرآن گفت: ...فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ ... . ²

نويسندۀ كتاب «مسالك الأفهام» هم در بحث از آيۀ مزبور، نوشته است: ³

«شَعٰائِرِ»، جمع شعيره، به معناى علامت است و در واقع علامت‌هايى است كه آدمى را به ياد خدا مى‌اندازد.

و در بحث از ...فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ... نوشته است:

يعنى آنان كه حج يا عمره انجام مى‌دهند ...فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا... مانعى ندارد كه بر آن دو طواف كنند و نيز افزوده است از ظاهر عبارت «فَلاٰ جُنٰاحَ» شايد بعضى بگويند: اين سعى مى‌تواند واجب