58نباشد؛ يعنى مستحب و يا مباح باشد. ¹

نويسندۀ كتاب، در پاسخ اين شبهه گفته است: ²

چنين نيست، بلكه سعى ميان صفا و مروه واجب و از اركان است و با ترك آن حج باطل مى‌شود؛ زيرا ائمۀ اطهار عليهم السلام اعْرَف به قرآن هستند و آيات قرآنى را بهتر درك كرده‌اند؛ چه، مهبط وحى و معدن تنزيل مى‌باشند و سپس نويسندۀ كتاب روايت زير را نقل كرده است: ³

««سُئِلَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام عَنِ السَّعْيِ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ فَرِيضَةٌ أَمْ سُنَّةٌ فَقَالَ فَرِيضَةٌ».

نكتۀ ديگر اين‌كه: «اصل‌الطواف: الدَوَرانُ حَوْل‌الشَي» است ولى در اين‌جا منظور سعى ميان آن دو است، با توجّه به اين كه محقق محترم، شيخ محمدباقر شريف‌زاده، در پاورقى كتاب «مسالك‌الافهام» ⁴ نوشته است:

«و قد يطلق على التردّد بين‌الشيئين و يعبّر عنه بالسّعي و هو المراد».

خلاصه اين كه، چون سعى ميان صفا و مروه از آداب جاهلى بود،