47و در آخر به ارزش و مقام بلند تائب اشاره مىكند و مىگويد:
«... و هر كه او توبه كند و آنچه شرط توبه بود، به جاى آرد و اين سيرت كه ياد كرديم، بر دست گيرد، بر هر زمينى كه بگذرد آن زمين بر زمينهاى ديگر فخر كند و هر جا كه بنشيند، آن جاى بر ديگر جاىها فخر كند و اگر تائبى بر جويى، يا به رودى، يا بر دريايى بگذرد و از سر اخلاص توبه و صفاوت دل و طهارت تن بگويد: «بسم اللّٰه الرحمن الرحيم» آن آبها جمله تا قيامت او را تسبيح و تهليل مىكنند و از خداى عزّوجل او را آمرزش مىخواهند و آفتاب و ماه و ستارگان كه بر وى مىتابند، او را آمرزش مىخواهند و حقّ تعالى او را در دل خلق شيرين گرداند و فرشتگان آسمان وى را آمرزش مىخواهند و به دل خاصگان و دوستان، دوست گرداند...». 1
ولى سوگمندانه بايد گفت كه آن طور كه شايسته و بايسته است، حجاج حرم الهى، به اين تكليف مهم، عمل نمىكنند و يا اصلاً توجّهى به آن ندارند. «توبه» ركن اصيل و بناى استوار حج است و بدون آن، حج كامل نمىگردد.
شيخ مصلح الدين سعدى گويد: «هيچ آوازى نيست عزيزتر به درگاه خداى تعالى از آواز بندۀ عاصى كه از سر درماندگى و بيچارگى و مفلسى، بنالد و گويد:
خداوندا!، بد كردم و ظلم بر خود كردم. از حضرت عزّت ندا آيد:
عبدى! انكار خود نكردى، اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ؛ مرا بخوانيد تا اجابت كنم هر چه جوييد از ما جوييد».