167اوصيا و استفاده از قرآن و مواعظ آن. همانگونه كه در سيرۀ نبوى به ثبت رسيده است.

امام صادق عليه السلام از پدران خود نقل مى‌فرمايد:

«كاٰنَ رَسُولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله إِذٰا خَطَبَ حَمِدَ اللّٰهَ وَأَثْنىٰ عَلَيهِ ثُمَّ قٰال: أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ أَفْضَلُ الْهُدىٰ هُدىٰ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ شَرَّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَ كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ» ¹ كه اين قسمت بيان، شامل نكاتى است: حمد و ثناى الهى، استفاده از آيات به عنوان نخستين منبع هدايت، استفاده از سخن و سيره و رهنمودهاى پيامبر، پرهيز از بدعت و التقاط كه مسير دين را به بيراهه مى‌برد و سبب گمراهى مى‌شود.

2 . اتقان و مستند بودن محتوا.

از اين مطلب در آيات كريمۀ قرآن به عنوان «قول سديد» تعبير شده است: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ قُولُوا قَوْلاً سَدِيداً ² و در آيه ديگر ...فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلاً سَدِيداً ³ تقواى خدا پيشه كنيد و سخن استوار بگوييد. هر چند سنجيده گفتن به خطابه اختصاص ندارد و هر فرد مؤمن بايد به حكم تقواى دينى سنجيده و متين سخن بگويد و از بيهوده سرايى و سست‌گويى بپرهيزد، اما رعايت اين دستور قرآنى در خطابه جايگاه ويژه دارد. در سيرۀ نبوى نوشته‌اند: آن حضرت در آغاز خطبه با خواندن آيات فوق، اتقان سخن و درستى كلام را گوشزد مى‌كردند. سهل ابن سعد ساعدى گويد: