163سخن مى‌گويد. 1
خطابۀ شيعه، به خصوص پس از واقعۀ كربلا، از پويايى و شورآفرينى ويژه‌اى برخوردار شد. در اين رهگذر و به بركت اقامۀ سوگوارى اباعبداللّٰه عليه السلام ، سخنوران در سرزمينهاى اسلامى، كه شيعه حضورى داشت، درخشيدند و به تشريح حوادث كربلا و اهداف و آثار نهضت عاشوراى حسينى پرداختند و با يادآورى شهادت و مظلوميت سالار شهيدان، مظلوميت تاريخى شيعيان را به نمايش گذاشتند و مستقيم و غير مستقيم جريان نفاق حاكم و سياستهاى ظالمانه را محكوم و محاكمه كردند.
در مبحث خطابه به چند نكته بايد پرداخت:
الف - فن خطابه
هر چند سخنورى و خطابه در اصل يك استعداد و هنر ذاتى است كه حتى بدون تدوين فنون آن مى‌تواند نقش راهبردى خود را ايفا كند، ليكن با اين حال دانشمندان از ديرباز اصول و فنونى را براى خطابه نگاشته‌اند.
نخستين كتاب مدوّن موجود از عهد باستان، «خطابۀ ارسطو» است و نيز كتاب «فن سخنورى» گرگياس به قلم افلاطون كه ويژگى‌هاى خطيب و محسّنات خطابه و موضوع و راه و روش آن را به بحث گذاشته‌اند. 2
همزمان، منطقيون از خطابه به عنوان يكى از «صناعات خمس» ياد كرده و به تحليل و بيان آن با رويكرد منطقى پرداخته‌اند. از خطيبان مشهور يونان