162پردازان بود. دربارۀ سخن او گفته‌اند: «دُونَ كلامِ الْخٰالِقِ وَفَوْقَ كَلاٰمِ الْمَخْلوُقِ». عبدالحميدبن يحيى مى‌گويد:
«هفتاد خطبه از خطبه‌هاى على عليه السلام را از بر كردم و آنها همواره جوشيد و زايش كرد و منبع تراوش‌هاى فكرى و علمى من شد.»
ابن نباته گويد:
«گنجى از خطابه را حفظ كردم كه انفاق آن جز فزونى و گستردگى نياورد. صد فصل از مواعظ على‌بن ابى‌طالب را حفظ كردم.» 1
خطابه‌هاى اهل‌بيت، چون فاطمه زهرا عليها السلام پس از رحلت پيامبرخدا صلى الله عليه و آله ، از جمله خطبۀ معروف فدكيه و خطبه‌هاى امام حسن عليه السلام در درگيرى‌هايى كه با معاويه داشت و خطبه‌هاى امام حسين عليه السلام در عرصۀ كربلا و پيش از آن و ديگر فرصتها چون موسم حج و اجتماع منا و گفتگو با عالمان دين و خطبه‌هاى بازماندگان آن حضرت پس از شهادت امام، در سفر اسارت مانند خطبۀ امام سجاد عليه السلام در مسجد دمشق و خطبه‌هاى حضرت زينب و امّ‌كلثوم عليهما السلام در كوفه و شام، هر يك در دفاع از حق و دريدن پردۀ جهل و نفاق از چهرۀ منافقان و تبهكاران، نقش بسيار مهمى ايفا كرده است.
همچنين تاريخ تشيّع يادآور خطيبانى چون مالك اشتر، صعصعة بن صوحان، محمدبن حنفيه، ابى اسود دئلى، كميت اسدى شاعر و خطيب، مختار بن ابى عبيده و ديگر سخنورانى است كه سيره و حديث از آن