72خداوند روى كرۀ زمين، مكانى را محبوب‌تر و مقدّس‌تر از آن نيافريده است. ¹

دربارۀ «نگاه به كعبه» روايات زيادى وارد شده، امام صادق عليه السلام فرموده:

مَنْ نَظَرَ إلىَ الْكَعْبَةِ، لَمْ يَزَلْ تَكْتُبُ لَهُ حَسَنَةٌ، و تَمْحىٰ عَنْهُ سَيِّئَةٌ حتّىٰ يَنْصَرِفَ بِبَصَرِهِ عَنْها. ²

هركس به كعبه نگاه كند، پيوسته براى او پاداش نوشته مى‌شود و گناه او محو مى‌گردد، تا مادامى كه نگاه خود را از كعبه برگيرد.

اين نگاه، غير از اين كه لذّت معنوى و پاداش دارد و به معرفت و روح توحيد مى‌افزايد، بايد عميق و معنادار باشد و پيوند توحيد با امامت را برقرار سازد و مكتب امامت و اطاعت از آن را تداعى و تبلور بخشد.

امام صادق عليه السلام فرمود: مَنْ نَظَرَ إلَى الْكَعْبَةِ عارِفاً، فَعَرِفَ مِنْ حَقِّنٰا وحُرْمَتِنٰا، مِثْلُ الَّذِي عَرِفَ مِنْ حَقِّهٰا وَحُرْمَتِهٰا، غَفَرَ اللّٰهُ لَهُ ذُنُوبَهُ، وَكَفٰاهُ هَمَّ الدُّنْيٰا وَالْآخِرَةِ. ³

هركس با معرفت به كعبه نگاه كند، و حقّ ما و حرمت ما را بشناسد، مثل كسى است، كه حقّ و حرمت كعبه را شناخته است و خداوند گناهان او را مى‌آمرزد و عهده‌دار رفع گرفتارى دنيا و آخرت او مى‌گردد.

نگاه به كعبه، غير از پاداش معنوى و برقرارى ارتباط توحيد با امامت، تداعى يك سلسله نگاه‌هاى ديگر انسانى و مردمى را مى‌كند و پيوند عواطف انسانى، براى اداى حقوق خانوادگى، گسترش علم و دانش،