179زمين قرار مىگيرند.
همه بايد به ناچار، اگرچه چادرها در حال سقوط است، آنها را ترك كنند و چون پروانگانى كه از هجوم مىگريزند، از چادرها خارج شوند.
گروههاى انبوه مرد و زن، هيجانزده، در نقطۀ معيّنى گرد هم جمع مىشوند تا چون گروه پروانگان، با جوشش و تلاش به پرواز درآيند؛
دلها انباشته از معرفت و عرفان، چشمها لبريز از اشك تأثّر و شوق، تأثّر به خاطر جدايى از عرفات و شوق براى دستيابى به شعور مشعر، همه چون آب زلال معرفت عرفه، چون سيل خروشان به فَيَضان و جريان در مىآيند و اين است راز بهكارگيرى تعبير «اِفاضه از عرفات» به جاى واژههاى ديگرى، كه اين ظرافت زيبايى و عرفانى را ندارد.
به هر حال، همه بايد با فَيَضان و جوشش، پس از تقريباً يك شبانهروز وقوف در عرفات، همراه با دعا و نيايش و خاطرات شيرين و دلنشين، و به ياد ماندنى كوچ كنند.
پيامرسانى امام صادق عليه السلام
بايد با كولهبار معرفت بار سفر بست، دعاها و راز و نيازها و نمازها و سجدهها و اشكهاى خوف و خشيت، در دلها معنويت و معرفت آفريده است و اين معرفت، كه به درگاه ذات مقدّس خداى عالم تبلور يافته، بايد با معرفت اولياى حق، كه بيانگران و هاديان راه توحيدند تكميل گردد. و پيام آنان دريافت و منتقل شود، تا رسالت پيامگيرى و پيامرسانى عرفاتيان شايسته، تحقّق عينى يابد. همانگونه كه پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام نيز چنين مىكردند.
عمر بن ابىمِقدام مىگويد: امام صادق عليه السلام را در روز عرفه در