351«هرامام و پيشوايى كه از پيشامدها بى‌خبر باشد و عاقبت كارهاى خود را نداند، حجّت الهى نخواهد بود.»

آرى؛ امام عليه السلام به طوركلّى از فرجام حركت خود آگاه بودند و براين اساس در آغاز خروج خود از مدينه فرمودند: «كسى كه به من ملحق گردد و مرا در اين نهضت همراهى كند، شهيد خواهد شد و آن‌كس كه هرماه من نباشد، هرگز پيروز نخواهد شد». ¹

بيان فوق حاوى چند نكته است؛ از جمله:

1 - بيان امام عليه السلام به همۀ اقشار و احزاب مخالف حكومت وقت، اخطارى است كه از پاى درآوردن حكومت بنى‌اميه، فقط به رهبرى من بستگى دارد.

2 - بجز اين راه كه من در پيش گرفته‌ام، حكومت باطل بنى‌اميه واژگون نخواهد شد با خون بايد به جنگ بنى‌اميه رفت تا اركان مستحكم حكومت آنان متلاشى گردد.

3 - هركس مرا همراهى كند كشته خواهد شد.

دكتر آيتى در اثر پرارج خود «بررسى تاريخ عاشورا» مى‌نويسد: «او براى كشورگشايى نرفته بود تا سپاهى عظيم براى وى ضرورى باشد.» ²

بديهى است امام عليه السلام با اطلاع كامل از سرانجام قيامشان اقدام به اين كار كردند و هدف اصلى او ايجاد بيدارى در جامعه، تزلزل در كاخ اهريمنى باطل و فراهم‌سازى زمينۀ سقوط حكومت سفيانى بود؛ گرچه در دستيابى به اين هدف، خون فردى چون «سيدالشهدا» ريخته شود.

* * *

- در هنگام عزيمت امام عليه السلام به‌سوى عراق، عبداللّٰه بن عمر در برابر آن حضرت قرار گرفت و گفت: به كجا مى‌روى؟ امام عليه السلام پاسخ دادند: به سوى عراق. او اصرار ورزيد تا امام عليه السلام را از سفر منصرف سازد. امام عليه السلام به او فرمود: مگر نمى‌دانى كه دنيا آنچنان بى‌ارزش است كه سرِ يحيى بن زكريا را براى آدم نابكارى هديه بردند. و مگر نمى‌دانى