267ابن قتيبه مىنويسد: پيامبر صلى الله عليه و آله در بازگشت از يكى از مسافرتها، از حرّه عبور كردند و كلمۀ استرجاع؛ إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰجِعُونَ را بر زبان جارى كردند. اصحاب پرسيدند:
راز آن چيست؟ پيامبرخدا صلى الله عليه و آله پاسخ داد:
«يُقْتَلُ فِي هٰذِهِ الْحَرَّةِ خِيٰارُ امُّتي بَعْدَ أَصْحٰابِي».
«در اين سنگلاخ، بهترين افراد امتم، پس از اصحابم به قتل مىرسند.» 1
به جهت اوج جنايت و فسق يزيد و كارگزارانش 2 مردم مدينه به اتفاق آراء در سال 63ه . ق. يزيد را از خلافت خلع كردند و امور مدينه را به دست «عبداللّٰه انصارى» سپردند؛ همۀ افراد بنىاميه و بنىمروان را - كه بيش از هزار نفر بودند - از مدينه اخراج كردند. يزيد دوازده هزار نفر به سركردگى «مسلم بن عقبه» را به سركوبى مردم مدينه گسيل داشت؛ ولى مردم تحت فرماندهى «عبداللّٰهبن حنظله» 3 و دوازده تن از پسرانش آن چنان مقاومت كردند كه منجر به قيامى خونين، معروف به «حرّه» گرديد».
در اين واقعه، به دستور يزيد، جان و مال و ناموس مسلمانان مدينه، تا سه روز، برلشكر يزيد مباح اعلان گرديد و در همان سال، هزار دختر به خانۀ بخت نرفته، فرزند آوردند. 4 عمال يزيد در مدينه، در واقعۀ حرّه، از مردم خواستند تا با يزيد به عنوان بردگان يزيد بيعت كنند و به دنبال اين واقعه به مكه هجوم بردند تا عبداللّٰه زبير را بكشند و او به حرم كبريايى پناهنده شد كه عمال يزيد با نصب منجنيق، حرم را آتشباران كردند. 5
در اين حملۀ ددمنشانه، مزدوران يزيد هفتصد تن از قريش و انصار و هشتاد تن از صحابۀ پيامبرخدا صلى الله عليه و آله و ده هزار تن از مردم مدينه را به قتل رساندند. اين واقعه در تاريخ 27 ذىالحجه سال 63 اتفاق افتاد 6 و آنان پس از ششماه به سراغ عبداللّٰه زبير رفتند.