226 اَوْقِرْ رِكٰابي فِضّةً وَ ذَهَبًا اِنّي قتلت السّيِّد المُحجّبا

قَتَلْتُ خَيرَالنّاسِ امّاً و أباً

«ركاب مرا از نقره و طلا كن؛ همانا من شخصيت پاكدامنى را از پاى درآوردم.

و كسى را كشتم كه از نظر پدر و مادر برترين انسان بود.»

يزيد پرسيد: تو كه او را بهترين مردم ياد مى‌كنى چرا كُشتى؟ گفت: كشتم تا جايزه دريافت كنم.

وقتى چنين پاسخ شنيد، فرمان داد: گردن او را زدند. ¹

يزيد همچنان مشغول جسارت به سر و صورت امام بود كه ابو بَرَزَۀ اسلمى به او گفت: من ديدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله دندان‌هاى پيشين او و برادرش را مى‌بوسيد و فرمود:

شما - دو تن - بزرگ جوانانِ بهشتيد و نيز فرمود:

«قَتَلَ اللّٰهُ قاتِلَكُمٰا» يزيد از حرف ابوبرزه خشمگين شد و دستور داد او را از مجلس بيرون كردند. ²

4 - خطبۀ حضرت زينب عليها السلام در مجلس يزيد

آنگاه كه يزيد گستاخى‌هاى بسيار كرد و از پيروزى خود دم زد، لازم بود كه پاسخ دندان شكن بشنود و غرورش شكسته شود. او كه آيات قرآن را به غلط به نفع خود تأويل مى‌كرد، لازم بود سرجايش بنشيند و مردم نيز بايد آگاه مى‌شدند و از گمراهى به هدايت راه مى‌يافتند و از پيام شهيدان كربلا و هدف آنان آگاه مى‌شدند. از اين رو، زينب قهرمان اين ميدان، كه صلابت و شجاعت را از پدر و مادر به ارث برده بود، و در پرتو نورانيّت برادرش امام حسين عليه السلام رشد كرده بود، از جا برخاست و خطبۀ خود را چنين آغاز كرد:

«اَلْحَمْدُ للّٰهِ رَبِّ الْعٰالَميٖنَ وَصَلَّى اللّٰهُ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ أَجْمَعيٖنَ، صَدَقَ اللّٰهُ سُبْحٰانَهُ