227 كَذٰلِكَ يَقُولُ: ثُمَّ كٰانَ عٰاقِبَةَ الَّذِينَ أَسٰاؤُا السُّواىٰ أَنْ كَذَّبُوا بِآيٰاتِ اللّٰهِ وَ كٰانُوا بِهٰا يَسْتَهْزِؤُنَ ¹.

«حمد و سپاس از آن خداست كه پروردگار جهانيان است. درود خداوند بر جدّم كه سرور انبيا است. چه راست گفت خداى متعال كه: «فرجام كسانى كه اعمال بد كردند، به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به تمسخر گرفتند.» ²

أَظَنَنْتَ يٰا يَزيٖدُ - حَيْثُ أَخَذْتَ عَلَيْنٰا أَقْطٰارَ الْأَرْضِ وَآفٰاقَ السَّمٰاءِ فَأَصْبَحْنٰا نُسٰاقُ كَمٰا تُسٰاقُ الْإِمٰاء أَنَّ بِنٰا هَوٰاناً عَلَى اللّٰهِ وَبِكَ عَلَيْهِ كَرٰامَةً؟ وَإِنَّ ذٰلِكَ لِعِظَمِ خَطَرِكَ عِنْدَهُ فَشَمِخْتَ بِأَنْفِكَ وَنَظَرْتَ فى عِطْفِكَ جَذلاً مَسْرُوراً حينَ رَأَيْتَ الدُّنْيٰا لَكَ مُسْتَوْثِقَةً وَالْأُمُورُ مُتَّسِقَةٌ وَحيٖنَ صَفٰا لَكَ مُلْكُنٰا وَسُلْطٰانُنٰا فَمَهْلاً مَهْلاً أَنَسيٖتَ قَوْلَ اللّٰهِ تَعٰالىٰ: وَ لاٰ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدٰادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِينٌ . ³

اى يزيد! مى‌پندارى كه چون اطراف زمين و آفاق آسمان را بر ما بستى، و راه چاره را بر ما سد كردى و ما را همانند برده به هر سو كشاندى، ما نزد خدا خواريم و تو گرامى و سرفراز؟! و اين غلبۀ (ظاهرىِ) تو بر ما از آبروى تو در پيشگاه خدا است؟ و از اين‌رو بينى بالا كشيدى و تكبّر نمودى و به خود باليدى؟! شادمانى كه دنيا بر وفق مراد تو است، و ملك و مقام رهبرى بر ما، براى تو صاف و همواره گشته! اندكى آهسته‌تر، آيا سخن خداوند را از ياد برده‌اى كه فرمود:

«آنان كه كافر شدند (و راه طغيان پيش گرفتند) گمان نكنند كه اگر به آنان مهلت مى‌دهيم، به سود آنها است، اين درنگ براى آن است كه بر گناهان خود بيفزايند، و عذاب خواركننده‌اى در پيش دارند.

أمِنَ الْعَدْلِ يَابْنَ الطُّلَقٰاءِ تَخْديٖرُكَ حَرٰائِرَكَ وَإِمٰاءَكَ، وَسَوْقُكَ بَنٰاتِ رَسُولِ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله سَبٰايٰا؟ قَدْ هَتَكْتَ سُتُورَهُنَّ، وَأَبْدَيْتَ وُجُوهَهُنَّ تَحْدُو بِهِنَّ الْأَعْدٰاءُ مِنْ بَلَدٍ إِلىٰ