183ذلّت رفتن از ما به دور است؛ زيرا خدا، رسول، مؤمنان و دامنهاى آزاده و پاك زادگان، رفتن زير بار ننگ و ذلّت را از ما نمىپذيرند.» 1
و در پايان همين خطبه، امام آنان را در سه جمله نفرين كرد:
1 - خدايا! باران رحمت را از آنان دريغ دار 2 - قحط سالى دوران يوسف را بر آنان تحميل كن! 3 - غلام ثقيف (حجّاج بن يوسف ثقفى) را بر آنان مسلّط گردان 2 و سپس امام از آنان فاصله گرفت و وقتى به خيمه بازگشت، عمر بن سعد با انداختن تيرى به سوى خيام، فرمان جنگ را عملاً صادر كرد.
آغاز جنگ و شهداى گروه اول:
صبح عاشورا عمربن سعد در كنار پرچمدار سپاه خود قرار گرفت، تيرى به كمان گذاشت و لشكر امام حسين عليه السلام را نشانه رفت و گفت: «اى مردم! گواه باشيد، اوّل كسى كه تير به لشكر حسين انداخت من بودم!»
آنگاه لشكرش به پيروى از وى، ياران اباعبداللّٰه عليه السلام را تيرباران كردند كه به قول سيدبن طاووس رحمه الله تير مانند باران بر سر ياران آن امام عليه السلام مىريخت. حضرت در آن حال رو به اصحاب خود كرد و فرمود: «مهيّا شويد و برخيزيد به سوى مرگى كه چارهاى نيست خداوند دراين مقاتله شما را مورد رحمت خود قرار دهد!»
در گزارشى آمده است جمعى از ياران امام حسين عليه السلام شربت شهادت نوشيدند كه مرحوم محدّث قمى نام آنان را بدينترتيب آورده است:
1 - نعيم بن عجلان 2 - حمران بن كعب 3 - حنظلة بن عمرو شيبانى 4 - قاسط بن زهير 5 - مقسط 6 - كنانة بن عتيق 7 - عمرو بن مشيعة تميمى 8 - ضرغامة بن مالك تغلبى