161
تاسوعا
از روز دوم محرمالحرام، كه سپاه نور به كربلا قدم نهاد، لشكر ظلمت نيز وارد آنجا شد. همواره بر تعداد آنان افزوده مىشد و اين فزونى بهنمايش قدرت شبيهتر بود تا يك رزم جدّى و تمام عيار. ولى پس از هفتم محرّم صحنۀ كربلا شاهد دگرگونى مهمى شد.
تصميم سردمداران لشكر ظلمت، بسيار مأيوسكننده بود؛ بهطورى كه پانصد و به قولى چهارهزار سوار، ميان شريعۀ فرات و سپاه امام حسين عليه السلام حايل شدند.
تعدادى از افراد امام، مانند فراس بن جعده و... يكى پس از ديگرى از امام جدا شدند. پيشگيرى از پيوستن هفتاد سوار از سلحشوران بنىاسد بهدعوت حبيببن مظاهر به سپاه نور از سوى لشكر كفر، و نيز نامهاى كه شمر از كوفه براى عمربن سعد و همچنين «اماننامه»اى كه براى عباسبن على و برادرانش آورده بود، 1 همه از يك تصميم خونين در امر برخورد با پسر پيامبر صلى الله عليه و آله حكايت داشت و پانصد سوار و به قولى چهارهزار سوار ميان شريعۀ فرات و سپاه امام حايل شدند.
امام صادق عليه السلام در بارۀ «تاسوعا» مىفرمايند: «تاسوعا روزى است كه حسين عليه السلام و اصحابش در كربلا محاصره شدند» سپس فرمودند:
«بِأَبي الْمُسْتَضْعَفِ الْغَرِيبِ»؛ 2