190همچنين «قربانى» را در زمرۀ شعائر الهى و منشأ خيرات آدميان معرّفى مىكند و مىفرمايد:
وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ لَكُمْ فِيهٰا خَيْرٌ. 1
«و شترهاى چاق و فربه را در مراسم حج براى شما از شعائر الهى قرار داديم. در آنها براى شما خير و بركت است.»
بُدْن، جمع بَدَنه به معناى شتران فربه است؛ چون شتر از نظر ارزش مالى، فرد اعلاى حيوانات قربانى است، شايد از اين نظر، اختصاص به ذكر يافته است.
قربانى در امّتهاى پيشين نيز بوده است
قرآن نشان مىدهد همچنان كه «كعبه» قبل از ظهور اسلام، معبد عالميان بوده و اوّلين خانهاى است كه براى عبادت و پرستش خدا، در روى زمين بنا شده است؛
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ. 2
همچنين «شعار قربانى» نيز منحصر به امّت اسلام نيست، بلكه امّتهاى سالف نيز هريك، به نحوى موظف به انجام اين دستور الهى بودهاند كه مىفرمايد:
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ. 3
«ما براى هر امّتى قربانگاهى قرار داديم، تا نام خدا را به هنگام قربانى بر چهار پايانى كه به آنان روزى دادهايم ببرند.»
چنان كه به موضوع قربانى فرزندان آدم عليه السلام كه نخستين قربانى در عالم به شمار مىرود، در قرآن تصريح شده است:
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبٰا قُرْبٰاناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمٰا وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ