167
زين سبب فرمود حق در وَالضُّحىٰ
بانگ كم زن اى محمّد صلى الله عليه و آله بر گدا
وَ أَمَّا السّٰائِلَ فَلاٰ تَنْهَرْ 1
«(اى پيامبر) درخواستكننده را از خودت مران.»
چون گدا آيينۀ جود است، هان
دَم بود بر روى آيينه زيان
حال اى خداى پيامبر! كه به رسول مكرّمت دستور بندهنوازى و ذرّهپرورى دادهاى.
ما بندگان خاكنشين و گدايان سر به آستان نهاده ات هستيم كه دعوت كريمانهات را اجابت كرده و بر سر سفرهات در اين دارالضّيافه و مهمانسراى عظيم نشستهايم.
وَ أَمَّا السّٰائِلَ فَلاٰ تَنْهَرْ؛
الٰهنا! بانگ بر سائلان درگاهت مزن. پروردگارا! آفريدههاى بىپناه خود را از در خانهات مران كه از بد حادثه اينجا به پناه آمدهايم. كريما! خجلت و شرمسارى بازگشت با تهيدستى بر مهمانانت روا مدار كه به اميد كرمت اين همه راه آمدهايم.
الهى بىپناهان را پناهى
اينك، با توجه به اين موقعيت دست به دعا بر مىداريم و مقدّم بر تمام حوايج دنيا و آخرت، فرج ولىّ زمان حضرت امام حجّة بن الحسن، ارواحنا فداه، را از خدا مىطلبيم كه رفع تمام بليّات و حلّ جميع مشكلات از هر قبيل كه باشد، به دست ولايت آن حضرت، عجّل اللّٰه تعالى فرجه الشّريف، تحقّقپذير خواهد بود. و سپس گناهان و معاصى و لغزشهاى فراوانى را كه در گذشتۀ عمر از ما سر زده است يك به يك به زبان مىآوريم و به تقصير در انجام وظيفۀ بندگى اعتراف مىكنيم و صورت روى خاكهاى بيابان مشعر مىگذاريم و از عمق دل مىناليم و از ديدگان، اشك تأثر و ندامت مىريزيم و به تبعيت از مولاى خود امام سيّدالساجدين عليه السلام عرضه مىداريم: