166آبروى خود را بريزد، آنان دست عطا به سوى او دراز مىكنند و «هَلْ مِنْ سٰاِئِلٍ وَهَلْ مِنْ دٰاعٍ» مىگويند! چنان كه در روايات معصومين عليهم السلام آمده است:
«انه اذا كان آخر الليل يقول الله تعالى هل من داع فاجيبه ، هل من سائل فاعطيه سؤاله ، هل من مستغفر فاغفر له ، هل من تائب فاتوب عليه ». 1
«چون آخر شب فرارسد، خداوند تعالى مىفرمايد: آيا دعاكنندهاى هست كه اجابتش كنم؟ آيا خواهندهاى هست كه خواستهاش را بدهم؟ آيا طالب آمرزشى هست كه او را بيامرزم؟ آيا توبهكنندهاى هست كه توبهاش را بپذيرم؟»
بله، چنين است. در مرام و مسلك ارباب جود و كرم، جود، محتاج گدايان چون گداست. كرم و جود و سخاى آنان، اين در و آن در مىگردد و گداى بينوايى را مىطلبد تا خود را به او برساند:
«يا مبتدئا بالنعم قبل استحقاقها» 2
جود، محتاج است و خواهد طالبى
آنچنان كه صورت زيبا دنبال آينه مىگردد تا زيبايى خود را در آن ببيند، جود و سخا نيز دنبال گدا مىگردد تا مظهرى پيدا كند و خود را در چهرۀ او ظاهر سازد.
چون گدا آيينۀ جود است، هان
دَم بود بر روى آيينه زيان
آينه چنان لطيف و حسّاس است كه اگر نفَس در آن دميده شود، تيره و تار مىشود.
آيينۀ قلب سائل و حاجتمند نيز به قدرى حسّاس و زودرنج است كه كوچكترين اظهار بىاعتنايى در او اثر مىكند و شيشۀ قلبش را مىشكند.