131بركات عالى كه از اين در، عايد انسانهاى پاكدل مىشود، با تمام نتايج ساير ابواب سعادت برابرى مىكند، با اين تفاوت كه سنگينى اعمال بدنى ديگر عبادات را هم ندارد. 1
دعا، خود طريق مستقلّ و جداگانهاى است
از روايات معصومين عليهم السلام استفاده مىشود كه براى جلب رحمت پروردگار، «دو سبب» در كار است، يكى «عمل» و ديگر «دعا و سؤال».
اهل عمل، از باب «عدل» وارد مىشود و به «اجر» خود مىرسند، اما اهل دعا و سؤال، از باب «فضل» وارد مىشوند و مشمول «رحمت» مىگردند.
«ابن فهد حلّى» در كتاب «عُدّة الداعى» از كتاب دعاى محمد ابن حسن صفّار روايتى را نقل مىكند كه سند آن به رسول خدا صلى الله عليه و آله مىرسد:
لتسألئن الله أو ليعطين عليكم إن لله عبادا يعملون فيعطيهم و آخرين يسئلونه صادقين فيعطيهم ثم يجمعهم في الجنة فيقول الذين عملوا ربنا عملنا فأعطيتنا فبما أعطيت هؤلاء فيقول عبادي أعطيتكم أجوركم و لم ألتكم من أعمالكم شيئا و سألني هؤلاء فأعطيتهم و هو فضلي أوتيه من أشاء 2
«بايد از خدا بخواهيد تا به شما عطا كند؛ چه آنكه خدا را بندگانى است كه عمل مىكنند و خدا اجرشان را مىدهد و بندگان ديگرى دارد كه با صدق و اخلاص از او سؤال مىكنند (و از باب دعا وارد مىشوند). پس خدا، عطا مىكند به ايشان و سرانجام، همه را در بهشت و دار سعادت، مجتمع مىسازد. آنگاه دستۀ عاملين (با تعجب) مىگويند: پروردگارا! ما كه مورد لطف و عنايتت واقع شدهايم، نتيجۀ اعمال خوب ما بوده است، اما اين دسته (كه در عمل، قاصر بودهاند) از چه راه، به اين درجه از كرامت و عطا رسيدهاند؟
مىفرمايد: بندگان من! شما كار خوب كرده و مزد خود را گرفتهايد. بىكم و كاست هم گرفتهايد.
اما اينان، به گدايى، در خانۀ من آمدهاند و دست سؤال، به سوى من دراز كردهاند (صورت