130
«و قال الصادق عليه السلام ما من رجل من أهل كورة و قف بعرفة من المؤمنين إلا غفر الله لأهل تلك الكورة من المؤمنين و ما من رجل و قف بعرفة من أهل بيت من المؤمنين إلا غفر الله لأهل ذلك البيت من المؤمنين » 1
و امام صادق عليه السلام فرمودهاند:
هيچ مرد باايمانى از اهل يك قريه و آبادى، وقوف در عرفات نمىكند، مگر اين كه خدا، تمام اهل آن آبادى را كه داراى ايمانند مىآمرزد و هيچ مردى از خانوادۀ باايمانى، در عرفات وقوف نمىكند، مگر اين كه تمام افراد مؤمن آن خانواده مشمول مغفرت خدا قرار مىگيرند.
البتّه چنان كه ملاحظه مىشود، در لسان روايت، داشتن سرمايۀ اصلى ايمان كه منشأ بروز تقوا و اعمال صالح است، شرط شمول مغفرت نشان داده شده است. بنابراين مردم طاغى و بىبندوبار، از موضوع حكم روايت خارجند و هرگز نبايد اينگونه روايات، مايۀ دلگرمى آنها باشد و بهانهاى براى تجرّى و گستاخىآنان در وادىمعصيت بهحسابآيد.
روز عرفه، روز دعا و روز تضرّع به درگاه خداست
روز عرفه در ميان تمام ايّام سال، امتياز خاصّى براى دعا دارد.
دعا و تضرّع به درگاه خدا و طلب حوايج دنيا و عُقبىٰ، از اهمّ اعمال اين روز است، تا آنجا كه فرمودهاند: روزهدارى اين روز با تمام فضيلت و اجر عظيمى كه دارد - كفّارۀ 90 سال، 2 يا مساوى با روزۀ يك عمر است - 3اگر موجب ضعف و سستى دعا شود، محكوم به كراهت است. 4
اساساً باب دعا، باب وسيعى است كه از خزائن رحمت و كرم نامتناهى پروردگار، به روى بندگان، مفتوح شده است.