24از آنكه خداوند جان آدم را گرفت، آن خيمه را هم بالا برد. فرزندان آدم عليه السلام درجايگاه آن خيمه، خانه‌اى از سنگ و گِل به وجود آوردند و همواره اين خانه بر قرار و پايدار بود و هركس ازپس ايشان مى‌آمد، خانه را تجديد مى‌كرد ¹، تا اينكه در دوران حضرت نوح عليه السلام آب آن را پوشانيد و غرق كرد؛ به طورى كه جايگاه آن، ازنظرها محو و ناپديد گرديد.

مجاهد مى‌نويسد:

«به دنبال طوفان نوح عليه السلام خانه از ميان رفت و جاى آن ناپديد شد. وضع تا دوران حضرت ابراهيم عليه السلام همينگونه بود. جاى ياد شده، به صورت تپه‌اى سرخ، با پوششى از خاك‌هاى غيرقابل نفوذ آب، بود. در آن هنگام مردم آن جا را مى‌شناختند و مظلومان و پناهندگان، از اطراف بدان روى مى‌آوردند و هر كس كه گرفتار محنت و بلايى بود، به آنجا روى آورده، دعا مى‌كرد. دعا در آنجا بيشتر مستجاب بود و پيوسته مردم جهت حج به مكه مى‌آمدند و جاى خانه را زيارت مى‌كردند ولى كسى در آن توقف نمى‌كرد. خداوند آن هنگام كه بناى تجديد خانه و اظهار دين و تعظيم شعاير را اراده كرد، آن را جايگاه ابراهيم عليه السلام قرار داد.» ²

در اين باره همچنين آمده است:

«در فاصلۀ ميان دوران حضرت نوح و حضرت ابراهيم عليهما السلام آن هنگام كه خانه فرو ريخت، هر گاه بلا و سختى به مردم روى مى‌آورد واز خدا طلب فرج و گشايش مى‌كردند، تقاضاى آنها - چه خداپرستان و چه مشركان - در جايى از مسجد الحرام انجام مى‌شد.

از اين رو درۀ مكه همواره به وسيلۀ اجتماع انبوهى از مردم، كه از نظر دينى با يكديگر اختلاف داشتند ولى همه در بزرگداشت خانۀ خدا هم سخن بودند، پوشيده مى‌شد. گفته‌اند كه از جملۀ اين مراسم، دعاى فرستادگان قوم عاد بود؛