1) .ادريسيان(يا ادريسيه يا ادارسه)،نخستين سلسله‌اى بودند كه سعى كردند عقايد شيعى را-البته به‌صورت بسيار ضعيف-در مغرب رواج دهند و تا آن زمان خوارج مساوات طلب افراطى،بر اين منطقه حكومت مى‌كردند. ادريس اول نوۀ امام حسن عليه السلام،فرزند على بن ابى‌طالب عليه السلام بود و از اين لحاظ به سلسلۀ امامان شيعه مرتبط بود؛وى در قيام سال 169 هجرى علويان بر ضد عباسيان شركت داشت و مجبور به فرار به مصر و سپس به شمال افريقا گرديد. در اينجا حيثيت و اعتبار او از جهت نسبش،سبب شد كه عده‌اى از رؤساى بربرهاى زناتۀ شمال مراكش،او را به پيشوايى خود برگزينند.گمان مى‌رود كه بناى شهر فاس را بر جايگاه شهرباستانى رومى«ولوبليس»ادريس اول بنا نهاده است نه پسرش ادريس دوم،اين شهر مهاجران اسپانيايى مسلمان و افريقيه را در خود جمع كرد تا اينكه شهرى پر جمعيت گشت و پايتخت ادريسيان شد و نقش آن به عنوان يك شهر مقدس،موطن شرفاء يا اعقاب ممتاز،نواده‌هاى پيغمبر-حسن و حسين عليه السلام-از همين زمان گرديد.از اين دوران به بعد شرفاء،عناصر مهمّى در تاريخ مراكش به حساب مى‌آمدند.دورۀ حكمرانى ادريسيان،از جهت انتشار فرهنگ اسلامى در ميان قبايل تازه مسلمان شدۀ بربر مهم است. (منابع:سلسله‌هاى اسلامى،نوشتۀ كليفورد ادموند بوسورث،ترجمۀ فريدون بدره‌اى.)«مترجم»