421مدينه به وجود آورد.
اين حصار تاكنون باقى مانده است كه هنوز در راه«عنبريه»ديده مى‌شود و در اطراف آن،روزنه‌ها و برج‌هاى مملو از اسلحه و توپ و ساير مهمات جنگى قرار دارد كه به وسيلۀ آن از حملۀ اعراب و ديگرانى كه تا كنون به حرم رسول خدا صلى الله عليه و آله تجاوز مى‌كنند، جلوگيرى مى‌نمايد.
مدينه داراى حصار خارجى ديگرى است كه اهميت چندانى ندارد و در اينجا از آن ذكر به ميان نمى‌آيد،زيرا هم اكنون بيشتر قسمت‌هاى آن منهدم گرديده است.در فاصلۀ ميان دو حصار مدينه،يعنى ميان«باب المصرى»و«باب العنبريه»،دشت وسيعى وجود دارد كه عرض متوسط آن در حدود 400 متر مى‌باشد كه بدين دشت«مناخه»مى‌گويند.
علّت نامگذارى آن بدان جهت است كه اغلب حاجيان شترهاى خويش را در اين مكان منزل مى‌داده‌اند و در مدت زيارت خويش،در آنجا اقامت مى‌كنند.كاروان محمل مصرى نيز در مدت اقامت خود در مدينه در اين مكان اطراق مى‌كند.
پيرامون«مناخه»از بيرون،ساختمان‌هاى قرار دارد كه اين ساختمان‌ها معمولاً در كنار خيابان عمومى واقع شده است كه همان خيابان ايستگاه راه آهن مى‌باشد و هم اكنون بدان خيابان«رشادى»مى‌گويند.تكيۀ مصرى‌ها در اين سو قرار داشته كه اين تكيه داراى حقوق و مستمرى‌هاى منظمى از مصر بوده كه در آن همانند تكيه مكه روزانه سوپ براى فقرا و تنگدستان مهيا مى‌شده و طبق نظم خاصى در اختيار آنان مى‌گذارده‌اند.همچنين در اين خيابان پادگان سربازان سلطنتى قرار گرفته است كه اين دو از بناهاى مرحوم «ابراهيم پاشا»،بزرگ خاندان خديوى به شمار مى‌آيد.
مدينه داراى هشت دروازه مى‌باشد كه عبارتند از:«باب المجيدى»،«باب الشامى»، «باب الكوفه»،«باب العنبريه»،«باب قوبه»،«باب العوالى»و«باب الجمعه»
در صورتى كه زايرين و حاجيان آلوده به بيمارى وبا باشند،اين دروازه‌ها بر آنان بسته مى‌شود و تنها راهى را كه مجاز به ورود هستند از«باب المجيدى»مى‌باشد كه براى آنان گشوده مى‌شود.اين افراد پس از يك يا دو روز زيارت،ملزم به خروج از مدينه هستند و حتى در اين اقامت كوتاه،همگى در خارج از شهر خيمه‌هاى خود را