420در اين هنگام بود كه ثروت آنان فراوان گرديد و آن چنان در زندگى مادى و دنيايى فرو رفتند تا آنجا كه در ساختن كاخ‌ها و قصرها به پيروى از بين اميه مشغول شدند و زندگى را تنها در آسايش و رفاه و خوردن و پوشيدن و مسكن گزيدن خلاصه نمودند.
بدين منظور ساختمان‌هاى عظيم و مستحكم را بنا كردند و چاه‌هاى فراوانى را در آن صحرا حفر نمودند و باغ‌ها،كشتزارها و گلستان‌هاى بى‌شمارى را به وجود آوردند و آب فراوانى را به آنها سرازير گردانيدند.
به طورى كه مدينه به صورت بهشتى زيبا و سرسبز درآمد و اين رفاه و آسايش همچنان ادامه داشت،تا اين كه در آغاز قرن چهارم پايه‌هاى اين خلافت سست و متزلزل گشت و بذل و بخشش‌ها رو به كاهش نهاد پس از آن،كم كم وضع آن تغيير كرد و وضعيت رفاه آنان از هم گسست.
پس ستايش و حمد پروردگار را كه دوام همواره از آن اوست.
پس از اين،مدينه رو به ضعف گزارد و ميدانى از براى تاخت و تاز اعراب و جنگ‌هاى بدويان قرار گرفت.در اين هنگام،يعنى در سال 360 هجرى،«عضد الدوله ابوشجاع»،وزير«طائع للّٰه»،حصارى را بر اطراف مدينه بنا نمود؛اين حصار تا نيمه‌هاى قرن پنجم هجرى پا بر جا بود.در اين دوران،بر اثر سستى پايه‌هاى ديوار قسمت‌هايى از آن فرو ريخت.«جمال الدين»وزير پادشاه موصل و برپا كننده نوانخانۀ ايرانيان در مدينه، آن را از نو بنا نمود.سپس«نور الدين بن زنگى»،در سال پانصد و پنجاه و هشت هجرى، به هنگام تجديد بناى ساختمان حجره شريف،مقدارى بر حصار مدينه افزود.
از آن پس ملك«صالح بن قلاوون»در سال 755 هجرى آن را بنا نمود و سپس سلطان«قايتباى»در سال 881 هجرى و سلطان«سليم عثمانى»در سال 939 هجرى،آن حصار را مرمت نمودند.
«محمد على پاشا»والى مصر پس از جنگ وهابيان آن را تعمير كرد و«باب المصرى»را بر اين حصار گشود.
سلطان«عبدالعزيز»(عثمانى) نيز در سال 1285 هجرى ساختمان آن را تجديد كرد و ارتفاع آن را به 25 متر رسانيد،چنان كه 40 برج ديده بانى براى دفاع از شهر در اطراف