92چون به قادسيّه ¹ رسيدم، جوانى خوش‌روى و گندم‌گون، ضعيف اندام ديدم كه شَمله‌اى ² پوشيده و نعلين در پا و از اهل قافله كناره كرده مى‌رود، با خود گفتم : البتّه اين جوان [ از] صوفيّه است و مى‌خواهد با قافله همراه شود و وبال ³ ايشان باشد، بروم و او را ملامتى و سرزنشى كنم شايد كه پشيمان شود، چون نزد وى رسيدم نگاهى به من كرد، گفت : يا شقيق : «اِجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ» ⁴، يعنى : نشنيده‌اى كه خدا فرموده كه گمانها به مردم نكنيد كه بعضى گمانها گناه است !؟ پس از نظر من غايب شد، با خود گفتم كه نام من را گفت و بر آنچه از خاطر من گذشته بود اشاره نمود؛ پس البتّه يكى از صُلَحا خواهد بود، هرچند از عقبش دويدم اثرى از وى نديدم، و در منزل ديگرش ديدم كه به نماز مشغول بوده اشك از چشم مى‌ريخت [ و] به خشوع و خضوع تمام نماز مى‌كرد، گفتم بروم و از او حلّيت خواهم؛ صبر كردم تا فارغ شد، پيش از آنكه حرف زنم گفت : يا شقيق، حقّ تعالى فرموده «إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً» ⁵. پس برخاسته راهى شد و مرا آنجا گذاشت، با خود گفتم : بلى يكى از ابدال خواهد شد كه دوباره از ما فى الضّمير ⁶ من خبر داد. چون به منزل ديگر رسيدم ديدمش بر كنار چاهى ايستاده و ركوه ⁷ يعنى مَطهره ⁸ در دست دارد و مى‌خواهد از چاه آب بكشد كه به يكباره ركوه از دستش به چاه افتاد، و مرا نگاه بر او بود، ديدم كه نگاه بر آسمان كرده گفت : أنتَ ربّي إذا ظَمَأتُ إلى الماءِ وَ قُوتي إذا أردتُ الطّعامَ

اللّٰهمّ سيّدي ما لي غيرها فلا فقد منها، يعنى : تويى‌سيرآبى من هر گاه تشنه شوم، و