91من فاسد كرد بر آن آخرت او را، و اگر خواهى تو هم مثل او باشى مضايقه نيست. گفت :

حاشا و كلّا ¹ ! ولكن مى‌خواهم كه نزد من بيايى تا تو را اعانت كنم ² از فقر و احتياج درآيى. حضرت اين را شنيده همانجا نشست و رداى خود را پهن كرد، گفت : خداوندا، بنما بر او عزّت دوستان خود را. چون دعا كرد ناگاه رداى آن حضرت پر از مرواريد شد به نوعى كه چشمهاى ايشان از شعاع آن خيره گرديد، بعد از آن فرمود : اى عبدالملك، كسى كه نزد خداوند اين قدر قرب و منزلت داشته باشد چه احتياجى به دنياى تو دارد ؟! بعد از آن دعا كرد كه : خداوندا بردار اين مرواريدها را از پيش من كه مرا احتياج بر اين نيست. پس مرواريدها از نظر غايب شد ³.

فِى الحديث : امام سجّاد عليه السلام در حين وفات خود، به حضرت باقر عليه السلام فرمود كه من با اين ناقه بيست و پنج حجّ كرده‌ام و يك تازيانه بر او نزده‌ام (ناقه كه از راه بيرون مى‌رفت حضرت عليه السلام عصا را به او مى‌نمود و مى‌فرمود : آه لولا القصاص ⁴)، اى فرزند، هر وقتى كه اين ناقه بميرد او را دفن نما تا درّندگان گوشت او را نخورند زيرا كه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه شترى نيست كه وقوف عمل آورده شود بر آن در موقف عرفات هفت سال مگر آنكه حقّ‌تعالى آن شتر را از شتران بهشت قرار مى‌دهد، و مبارك گرداند نسل او را.

وقتى كه حضرت سجّاد عليه السلام از دنيا رحلت نمود آن شتر در صحرا بود، به خانه آمده حضرت عليه السلام را نديد، فهميد كه صاحبش مرده، رفت به بقيع، يك يك قبرها را بوئيده تا به قبر سيّدِسجّاد عليه السلام رسيد، روى قبر خوابيده و گردن و صورت خود را به خاك مى‌ماليد و ناله مى‌كرد، و برنخاست تا مُرد؛ امام محمّد باقر عليه السلام نظر به وصيّت پدر او را دفن نمود ⁵.

مروى است كه شقيق بلخى گويد كه : در سال يك‌صد و چهل و نه، ارادۀ كعبه داشتم،