93تويى سيرى طعام آنگاه كه گرسنه شوم، بار الٰها غير از اين ندارم، چنان مكن كه گم شود.

پس ديدم كه آب چاه جوشيده بلند شد تا به حدّى كه او دست دراز كرده ركوه را برداشت و پر آب كرد و وضو ساخت و چهار ركعت نماز خواند، و چون فارغ شد از آن ريگى كه در آن صحرا بود مُشتى در آن ركوه كرد و حركت داد و از آن خورد، پيش رفته سلام كردم، چون جواب داد گفتم : از اين نعمتى كه خداى تعالى به تو عطا فرموده من را هم بچشان و از سُؤر ¹ خود تشنگى مرا بنشان. فرمود كه : نعمت الهى هميشه ظاهر و باطن مرا فرو گرفته و انعام او دائمى است، بايد كه تو اخلاص و اعتقاد خود را به خداى خود درست و راست كنى. و ركوه را به من داد، چون خوردم ديدم شكر و سويقى ²است كه هرگز شربتى و طعامى به آن لذّت در مدّت عمر نخورده بودم، و به آن خوشبويى هيچ بوى خوش به مشام من نرسيده بود، پس سير و سيراب گشتم و تا مدّتها مرا احتياج به نان و آب نشد، و تا مكّه رسيدم ديگر او را نديدم، [ وقت] صبحى ديدم كه [ همان شخص] طواف به جا آورده از مسجد بيرون رفت، عقب وى رفتم ديدم خدم و حشم ³و موالى و احباب ⁴ گرد او را گرفته‌اند [ و] از هر طرف مردم به پابوسيش ميل مى‌كنند و به سلامش تقرّب مى‌جويند و به زيارتش اقدام مى‌نمايند، از كسى پرسيدم كه اين كيست، گفت : نمى‌دانى ؟! اين موسى بن جعفر عليهما السلام است. گفتم آن طور عجايبى البتّه بايد از اين قسم سيّدى باشد ⁵.

و هر يكى از ائمّۀ طاهرين عليهم السلام مكرّراً حجّ نموده‌اند [ كه] به مناسبت مقام، اشاره به بعضى خواهد شد ولكن چنانچه از اخبار مُستفاد ⁶ مى‌شود كه قائم آل محمّد صلى الله عليه و آله در هر موسم حجّ، در مكّه حاضر مى‌باشد؛ چنانچه روايت است از احمد بن راشد كه او از بعضى از برادران خود كه از اهل مداين بودند روايت كرد و گفت كه :