87اى صاحب بلنديها و علويها ¹، بر توست اعتماد و پناه من، مرحبا و گوارا باد به كسى كه تو مولاى او باشى و غير تو را به مولايى نپسندد.

گوارا باد به كسى كه بوده باشد ترسان از غضب تو، و شب تا سحر از ترس تو بيدار باشد [ و] پيوسته شكايت كند دردهاى پنهان و آشكار خود را به درگاه ايزد متعال و صاحب عزّ و جلال (كه عبارت باشد از خداوند لا يزال)، و حاجات خود را بجز [ به] درگاه عزّت تو نياورد.

هيچ علّت ² و ناخوشى از براى او (يعنى خود آن بزرگوار عليه السلام ) نيست كه بيشتر باشد از محبّت بر مولا و آقاى خود (يعنى محبّت و دوستىِ آقايش چنان غالب و مستولى گشته كه جسم او را رنجور و بدنش را عليل كرده [ طورى] كه ساير ناخوشيها و علّتها در مقابل آن مُضمحِل ³ و نابود گشته است).

زمانى كه شكايت و اظهار نمايد حزن و اندوه خود را، جواب مى‌دهد خداوند عالم و قبول مى‌فرمايد.

چون مبتلا گردد به تاريكى شب ظلمانى در حالتى كه تضرّع و زارى نمايد، گرامى دارد او را خدا، و به مقام قرب و منزلت خود مى‌رساند.

انس گويد : ناگاه صداى هاتفى را شنيدم كه در مقابل جواب آن حضرت اين كلمات را ذكر فرمود : لبَّيكَ عَبدي وَ أنتَ في كَنَفي