86است، باز خدمت آن جناب عليه السلام آمد [ و] دعاى خيرى به آن حضرت عليه السلام كرد. پس حضرت عليه السلام روغن را به قدمهاى مبارك ماليد، درساعت ورمش زايل شد 1 (و عين اين حكايت را در خصوص امام حسن عليه السلام نيز نوشته‌اند ليكن صدور اين قضيّه بى‌زيادتى و نقصان از دو بزرگوار بسيار بعيد است، ظاهراً از معجزات امام حسين عليه السلام بوده باشد، تصحيف 2 و اختلاف از نُساخ 3 بوده بجهت شباهت اسمهاى ايشان در كتابت) 4.
منقول است كه روزى [ امام] حسين عليه السلام با انَس به سر قبر خديجۀ كبرى عليها السلام آمد، گريه بر آن جناب غالب شده به انس فرمود كه : از من دور شو. انس گويد كه از آن حضرت عليه السلام دور و پنهان شدم و در مكان خلوتى نشستم، پس بسيار طول كشيد نماز آن حضرت [ و] شنيدم كه به اين كلمات مناجات با خدا مى‌كرد : «يا ربِّ يا ربِّ أنتَ مولاهُ
[ يعنى :] 5
اى خداى من، تويى سيّد و مولاى او (يعنى خود)، پس رحم نما به بندۀ حقير ذليل كه بسوى توست پناه او.