85 دوازدهم ظاهر نمودن وفور نعمتهاى الهى بر آن جناب : «وَ أَمّٰا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» ¹.

و جناب امام حسين عليه السلام حجّ كرده بيست [ و] پنج مرتبه پياده؛ با آنكه اسبان و شتران خوب، غلامان و خادمان مى‌كشيدند سوار نمى‌شد ²، مثل برادرش [ امام] حسن مجتبى عليه السلام ³.

فِى الحديث : در يكى از سفرهاى حجّ آن جناب عليه السلام ، پاهاى مباركش ورم نموده آماس كرد، يكى از مواليانش گفت : كاش سوار شوى كه آماس قدم مباركت ساكن شود.

فرمود : هرگز سوار نمى‌شوم لكن چون نزديكى اين منزل مى‌رسيم مردى سياه رنگ پيش روى تو مى‌آيد و روغن با او خواهد شد، او را از وى بخر و قيمت مضايقه مكن (يعنى به هر قيمت بفروشد بگير). گفت : پدر و مادر فداى تو باد، پيش ما منزلى است كه كسى در آن باشد ؟ فرمود : بلى هست، آن مرد پيش از رسيدن به آن منزل پيدا خواهد شد. چون يك ميل ⁴ راه رفتند، آن مرد سيه چهره پيدا شد، حضرت عليه السلام به غلام خود فرمود : اين است همان مرد، برو روغن را بخر. چون غلام نزد آن مرد سياه آمد و روغن خواست، گفت : بجهت كه مى‌خواهى ؟ گفت : براى امام حسين عليه السلام . آن مرد روغن را داده، خودش متوجّه خدمت آن حضرت عليه السلام شد و عرض كرد : يابن رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله ، من از دوستان تو هستم و اين روغن را از شما قيمت نمى‌گيرم وليكن استدعا دارم كه دعا نمايى خدا من را پسرى بى‌عيب كرامت فرمايد، و محبّ شما اهل بيت رسالت باشد، بدرستى كه من زن خود را در حالتى گذاشتم كه وجع طلق ⁵ او را گرفته بود.

حضرت عليه السلام فرمود : برگرد به منزل خود كه خدا پسرى بى‌عيب و نقصان به تو كرامت فرمود. پس آن مرد برگشت، ديد كه زنش پسرى زاييده كه اعضاى او درست و بى‌عيب